Παίζω και μαθαίνω

Όχι πολύ καιρό πριν, μέσα στο καλοκαίρι που μόλις πέρασε. Βασικά ψώνια για το σπίτι. Μέσα σε μια μίνι έξαρση παλιμπαιδισμού (πληθαίνουν όσο μεγαλώνω !), ψάχνοντας για κάτι λίγο πιο χαβαλέ για το βραδινό φαγητό, το μάτι πέφτει σε "παιδικά" μακαρόνια (all-time classic). Από τα διάφορα "γράμματα & αριθμούς", ζυμαρικά σε σχήμα ζώων, και αρκετές άλλες παιχνιδιάρικες παραλλαγές, επιλέγουμε ένα απο τα πιο πολύχρωμα, με τα περισσότερα σχήματα.
Από το ημιδιαφανές πακέτο, ήδη, κάτι αναπόφευκτα κινεί την περιέργεια. Αργότερα το ίδιο βράδυ, στο πιάτο πλέον, φαίνεται ξεκάθαρα. Ενδιαφέροντα σχήματα... διδακτικά. Υπενθυμίζω, πρόκειται για "παιδικά" ζυμαρικά.

Αν μη τι άλλο, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την... εκπαιδευτική πλευρά των σχημάτων. Και την πολυφυλετική επίσης (ίδιο σχήμα και ...μέγεθος, σε όλα τα χρώματα - αντικειμενικό και πολιτικώς ορθό !).

Αν ακόμα αναρωτιέστε, περιστρέψτε τη φωτογραφία 180 μοίρες, και φανταστείτε κάτι με κορδόνια...

Hint : το "θέμα" του πακέτου είναι το ποδόσφαιρο (υπάρχουν μπάλες, σφυρίχτρες, κύπελα, κλπ). Ίσως, αν ανατρέξουμε σε διάφορα συνθήματα των "φιλάθλων" στα γήπεδα, ή στην έκφραση που συχνά χρησιμοποιείται για να δηλώσει μια μεγάλη νίκη μιας ομάδας επί της αντίπαλης (τους... εμ, "κερδίσαμε"), να δικαιολογείται απόλυτα η προσθήκη και αυτού του σχήματος στην ποικιλία του πακέτου !

Κύματα...

...αλλά όχι εκεί που θα τα περίμενε κανείς.

Ξημερώματα της περασμένης Κυριακής. Επιστρέφοντας σπίτι (φτου σου αλήτη), ρίχνω μια ματιά στον ουρανό και βλέπω ένα ...υποβρύχιο πλάνο θαλάσσιας επιφάνειας. Με κύμα. Έμεινα να το κοιτάω, και να μην το χορταίνω.

Ή έχω ασυγκράτητη φαντασία, ή έχω δίκιο, ή χρειάζομαι γιατρό (δεν θα πάρω, ευχαριστώ !). Όπως και να 'χει, ήταν από τις πιο ωραίες φωτογραφίες που έχω βγάλει ποτέ, μακάρι να είχα στη διάθεσή μου εκείνη την ώρα κάτι καλύτερο από το κινητό μου... ή ένα κινητό με καλύτερη κάμερα ;)

Season Finale

Ο καιρός μπορεί να μας κάνει ακόμα να ιδρώνουμε, τα κλιματιστικά μπορεί να κάνουν ακόμα υπερωρίες, μπορεί να μην έχουμε βγάλει ακόμα από το μυαλό μας (ή τα σαβατοκύριακά μας) τις αμμουδιές και τα πλατσουρίσματα, αλλά εκείνη η λίγο πιο ελεύθερη, λίγο πιο χύμα "καλοκαιρινή διάθεση" σιγά σιγά φεύγει. Όλοι γυρίζουμε στις δουλειές μας (σιγάαααα σιγά, είμαστε και έλληνες), κάνουμε σχέδια για τη νέα περίοδο και γενικώς μπαίνουμε (και πάλι σιγά σιγά) "στο κλίμα".

Λατρεύω το καλοκαίρι, αλλά φέτος εμένα τουλάχιστον δεν μου "βγήκε". Με εξαίρεση λίγες (3-4) πολύ ωραίες μέρες, όλα τα άλλα ήταν μια μεγάλη αναποδιά. Με την μέχρι τώρα πορεία της χρονιάς μου βέβαια, από τον Απρίλιο και μετά, δεν ήταν και μεγάλη έκπληξη. Αλλά δεν θα "του" περάσει.

Είμαι αθεράπευτα αισιόδοξος, βλέπω το ποτήρι πάντα μισογεμάτο (τουλάχιστον μέχρι να πέσει και να γίνει χίλια κομμάτια, και ακόμα και τότε θα λέω "εντάξει, τα κομμάτια είναι ακόμα βρεγμένα"). Τις τρελές ιστορίες πρωτοφανούς αναποδιάς των τελευταίων μηνών, σχεδόν σε όλους τους τομείς, τις λέω με φίλους και γελάμε (κυριολεκτικά), γιατί θα μπορούσαν να είχαν βγει από ταινία με τον Martin Short. Ίσως κάποια στιγμή γράψω ένα μικρό δείγμα και εδώ. Βλέπω την καλή πλευρά, και σκέφτομαι ότι καλύτερα πολλές μικρές ή μέτριες ζημιές, παρά μία ολοκληρωτική καταστροφή. Ίσως να λειτουργούν σαν βαλβίδα ασφαλείας, που αποτρέπει τη μεγάλη έκρηξη. Ορίστε, άρχισα να αμπελοφιλοσοφώ πάλι. Σταματάω.

Δεν θα "του" περάσει, ξαναλέω. Κι αν μέσα σε όλα ψιλοχάθηκε, κατά κάποιον τρόπο, και το καλοκαιράκι που κάθε χρόνο περιμένω με ανυπομονησία, δεν έγινε και τίποτα. Σε πείσμα κάποιων, δεν μιζεριάζω και δεν πτοούμαι ! Αν θέλουμε περνάμε καλά και έχουμε αυτή την "καλοκαιρινή διάθεση" όλο το χρόνο. Και θέλουμε. Και όσο για το καλοκαίρι... σαν γνήσιος έλληνας μπορώ να σκεφτώ "μόλις τέλειωσε... άντε, 9 μήνες έμειναν μέχρι το επόμενο" !

Season finale λοιπόν για το φετινό καλοκαίρι, αλλά συγχρόνως και Season Premiere ! Καλή νέα περίοδο σε όλους, καλά κέφια πάντα, και όσο ακόμα "ψηνόμαστε", μην αφήσετε την ευκαιρία για μερικά τελευταία πλατσουρίσματα :)

Όχι άλλο κάρβουνο...!

Θα φτάσουν, ή να ρίξω κι άλλα ;

Ντοκουμέντο από την αμμουδιά της παραλίας Πευκοχωρίου, κατά την έναρξη ολονύκτιας νηστείας και εγκράτειας.

Κυκλοφορούν φήμες ότι από την επόμενη μέρα οι κάτοικοι συζητούν την επανονομασία του χωριού σε "Καψόχωρα"...

Resume

Τελικά η ιστορία κράτησε περισσότερο από όσο περίμενα, ή τουλάχιστον ήλπιζα... Για την ακρίβεια, η "ουρά" ακόμα δεν έχει περάσει. Τα δυσκολότερα όμως τουλάχιστον, [θέλω να πιστεύω ότι] έχουν φύγει.
Το blog αυτό μπήκε σε κατάσταση "αναμονής", γιατί λόγω των καταστάσεων ένιωθα ότι δεν είχα το μυαλό ή και τη διάθεση για να γράφω το οτιδήποτε, κι ας είχα πολλές φορές αρκετά πράγματα να πω. Μου έλειψε πολύ όμως, και το να περιμένω να είναι όλα τέλεια για να το συνεχίσω, τώρα πλέον (που έχω κάπως ηρεμήσει) μου φαίνεται πραγματικά ανόητο. Άλλωστε, όπως ξαναείπα - είχε αρχίζει να μου αρέσει ιδιαίτερα το σπορ !
Pause || - > Resume λοιπόν, και πολύ άργησα μάλιστα... Γιατί ακόμα δεν έχω βρει τα κλειδιά της ταράτσας !

Paused...

Όχι, δεν έπεσα από ...την άκρη της γης (άσε που κάτι ακούγεται ότι μπορεί να είναι και στρογγυλή...). Απλά εξαφανίστηκα για λίγο, λόγω του ότι μου ήρθαν μερικά πράγματα λίγο ανάποδα - ή τουλάχιστον λίγο πιο ανάποδα από το συνηθισμένο, και λίγο μαζεμένα. Έτσι "κράσαρα" κι εγώ μια φορά, μεταφορικά και (λίγο) κυριολεκτικά.
Σιγά σιγά όμως συνέρχομαι, το restart γίνεται, και αν όλα πάνε καλά σύντομα θα επανέλθω και στο παρόν "ιστολόγιο" (μπλιαχ - "blog" λέγεται !). Όχι τίποτα, αλλά πάνω που είχε αρχίσει να μου αρέσει το σπορ.
Και στα τεράστια πλήθη των νέων γνωριμιών που έκανα από εδώ, σόρρυ, και θα τα ξαναπούμε πολύ σύντομα... και με τους δυο σας :-P

Grand Theft Auto V : Stupidity City

Κίνδυνος ! Πανικός ! Καταστροφή ! Οι έλληνες ειδικοί προειδοποιούν : Πρέπει να προστατέψουμε τα παιδιά μας από τους ανεύθυνους, εγκληματικά αμελείς και άκρως επικίνδυνους... προγραμματιστές !

Προγραμματιστές που, με μόνο σκοπό το κέρδος, και μην υπολογίζοντας την καταστροφή των αθώων παιδικών ψυχών, έχουν το θράσος να κυκλοφορούν παιχνίδια-δηλητήριο, όπως το Grand Theft Auto IV. Οι "ειδικοί", μιλάνε για παιχνίδι-εγχειρίδιο για ανερχόμενους εγκληματίες, με σταδιακά μαθήματα σε παντός είδους κλοπές, φόνους, βιαιοπραγίες, με αμοιβή την πρόοδο στο οργανωμένο έγκλημα. Συναγερμός, λοιπόν ! Κατασκευάζουν τους αυριανούς εγκληματίες !

Η ένδειξη "18+" στο πακέτο του παιχνιδιού, όπως σωστά σχολίασαν οι σεβαστοί ειδικοί της ελληνικής τηλεόρασης, δεν σημαίνει τίποτα, και δεν αποκλείει την πρόσβαση μικρότερων ηλικιών στο επικίνδυνο τερατούργημα. Υποθέτω, ακριβώς όπως το κόκκινο "Χ" της οθόνης δεν μπορεί να αποτρέψει μικρότερες ηλικίες από την παρακολούθηση ακατάλληλων προγραμμάτων στην ελεύθερη τηλεόραση. Πολύ σωστό το επιχείρημα των ειδικών παιχνιδο-κινδυνολόγων.

Δεν μπορεί... πρέπει να έχουν δίκιο οι φωνές του πανικού που αντιδρούν στην κυκλοφορία του συγκεκριμένου παιχνιδιού. Κι ας μην έχουν καν προσέξει το "IV" στον τίτλο, πράγμα που σημαίνει ότι υπήρχαν εδώ και χρόνια τουλάχιστον άλλες 3 εκδόσεις του ίδιου ουσιαστικά παιχνιδιού. Κι ας μην έχουν προσέξει ούτε την πληθώρα (παρ)όμοιων παιχνιδιών που επίσης κυκλοφορούν εδώ και χρόνια με μεγάλη επιτυχία. Δεν μπορεί... θα έχουν δίκιο. Άλλωστε, είναι ειδικοί.

Πραγματικά, παιχνίδια σαν το Grand Theft Auto είναι καταστροφικά για τον ψυχισμό των παιδιών. Αντί αυτών (και πιστεύω ότι οι παραπάνω φωνές θα συμφωνούσαν) θα μπορούσαν οι νέοι μας να παίζουν εναλλακτικά και ευρέως αποδεκτά video games όπως το "Μεγαλοδημοσιογράφος 2 : Δελτίο Πανικού", το "Έλληνας Μεγαλοεπιχειρηματίας", το "ΕΛ.ΑΣ. 2007 : Ένοχη Ζαρντινιέρα", ή φυσικά το best-seller της ελληνικής αγοράς, "Ελληνική Βουλή : Live and let die". Αυτά μάλιστα, είναι παιχνίδια που διασκεδάζουν, ενώ παράλληλα διδάσκουν το ήθος, τη δικαιοσύνη και τη συναδελφικότητα, οδηγώντας στη διαμόρφωση ενός ισορροπημένου χαρακτήρα. Αυτά είναι παραδείγματα για τις νεότερες γενιές, αυτά είναι πρότυπα με τα οποία θα έπρεπε να ταυτίζονται.

Να αποσυρθεί λοιπόν άμεσα, το επαίσχυντο παίγνιον ονόματι "Grand Theft Auto IV" (τα I, II και III μπορούν προφανώς να παραμείνουν, δεν έχω δει αντιδράσεις από τους ειδικούς). Και μια που το συζητάμε, τι θα γίνει επιτέλους και με το άλλο παιχνίδι-πρόκληση, που κυκλοφορεί ελεύθερα από το 1980 υπό τον παραπλανητικά αθώο τίτλο "Pacman"; Μία απλή παιδική φατσούλα (για να ταυτίζονται πιο εύκολα τα παιδιά προφανώς), που για να ξεφύγει από τους λαβύρινθους της ζωής του (προφανέστατη αλληγορία), η μόνη λύση είναι... να καταπίνει όλο και περισσότερα χάπια ! Αν είναι δυνατόν. Και φυσικά δεν πρόκειται για αθώα χάπια. Απόδειξη, το ότι υπό την επήρρειά τους, ο χαρακτήρας... βλέπει φαντάσματα να τον καταδιώκουν ! Μα πού είναι οι αρμόδιες αρχές ;

Προτείνω, να διοργανωθεί άμεσα και συγχρόνως στις μεγαλύτερες πλατείες σε όλη τη χώρα, τελετουργική καύση αντίτυπων DVD του εγκληματικού παιχνιδιού, ως σύγχρονη ένδειξη διαμαρτυρίας και αντίστασης ενάντια στην οργανωμένη δράση των διεστραμμένων κυκλωμάτων ...προγραμματιστών. Να είναι πρωί όμως, για να μη χάσουμε τις εκπαιδευτικές & ηθικοπλαστικές μεσημεριανές εκπομπές ή τα υπεύθυνα βραδινά δελτία ειδήσεων της ελληνικής τηλεόρασης.

Είναι πολλά ;

Αρχές 2004. Εποχή πρώτης διάθεσης ADSL συνδέσεων στην Ελλάδα. Τυπικές (και προσιτές οικονομικά) ταχύτητες, αν θυμάμαι καλά : 256kbps, 384kbps (η πιο συνηθισμένη), και 512kbps (για τους τυχερούς). Τηλέφωνο από φίλο και συνεργάτη από άλλη πόλη, σχετικά με τρέχουσα δουλειά :

- "Έλα. Δε μου λες, 750MB είναι πολλά ;" ρωτάει.
- "Εξαρτάται πώς το εννοείς, πολλά για τι πράγμα ;" απαντάω περιμένοντας... με ενδιαφέρον να ακούσω τη συνέχεια.
- "Έχω εδώ ένα CD με 2-3 χιλιάδες φωτογραφίες. Είναι γύρω στα 750ΜΒ. Να σου το στείλω με email ;"

Χμμμ... προσπαθώ να συγκρατήσω την αντίδρασή μου. Εντάξει, ρωτάει ο άνθρωπος, δεν ξέρει, δεν έχει μεγάλη σχέση με υπολογιστές, internet κλπ. Κάνω πρόχειρους υπολογισμούς :

- "Κοίτα", του λέω, "θα σου πάρει περίπου 15 ώρες να το στείλεις (128k upload), και αφού φύγει από εσένα, θα μας πάρει και άλλες 5 περίπου ώρες να το κατεβάσουμε (384k). Και όλα αυτά αν υποθέσουμε ότι θα υποστηρίζουν τέτοια μεγέθη οι servers, πράγμα πολύ απίθανο. Μήπως να το στείλεις καλύτερα με courier ;"

Έκπληκτος και απογοητευμένος, καταλήγει :

- "Πω πω... τόσο πολύ ε ; Μπα, και με courier θα αργήσουμε. Άσε, θα βρω εγώ τις 2 φωτογραφίες που χρειαζόμαστε, και θα σου στείλω αυτές με email" !!!

Οι πιθανές απαντήσεις που περνάνε από το μυαλό μου, πολλές. Η μόνη που καταφέρνει να βγει... "εεε... εντάξει". *Κλικ*

Μια μέρα στην "ψηφιακή δημιουργία"

Μια τυπική μέρα εργασίας, στο αντικείμενο και τον κλάδο της δουλειάς μας. (link στο τέλος)

Μια πολύ ωραία μίνι ταινία των Chris Norpchen, Karl Denham, Dan Thron και άλλων ...αφανών ηρώων της Digital Domain, "βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα" !

Οι συνάδελφοι θα καταλάβουν ίσως καλύτερα, και θα γελάσουν ...πικρά, με τις πολλές και (κωμικο)τραγικά αληθινές λεπτομέρειες που προβάλλονται. Οι υπόλοιποι, θα πάρουν μια γεύση από τις συνθήκες και τις παρανοϊκές καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε καθημερινά στο χώρο μας. Και πιστέψτε με, απέχει ελάχιστα από την πραγματικότητα... μα ελάχιστα !!!

Δείτε το στο YouTube : Digital Grunt

Νυχτερινά γαβγίσματα

Το ανατρεπτικό τετράποδο, ο τσάρος του ραδιοφώνου, "the (radio) artist formerly known as Στάθης Παναγιωτόπουλος", ή απλά "Ο Σκύλος", στο εξής θα γαβγίζει και νύχτα. Τουλάχιστον κάθε Τετάρτη.

Είτε σου αρέσει είτε όχι (δύσκολο), ο σκύλος είναι αυτός που είναι. Ακόμα κι αν διαφωνείς μαζί του (εγώ προσωπικά συχνά), τον παραδέχεσαι γιατί δεν παριστάνει τίποτα που δεν είναι, γιατί καβαλάει μηχανάκι και όχι καλάμι, γιατί είναι έξυπνος και όχι εξυπνάκιας, γιατί ξέρει να κάνει αλλά και να δέχεται πλάκα, και γιατί είναι σταθερή αξία στα τόσα χρόνια της παρουσίας του στον αέρα της Θεσσαλονίκης (και όχι μόνο). Μας φτιάχνει τα μεσημέρια μας (13:00 - 15:00) εδώ και χρόνια με "τα καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών", καταπληκτικά "floor-fillers", την αυθεντικότητα και το ακατέργαστο, πηγαίο χιούμορ του. Τώρα πλέον θα παίζουμε με το super wow και cool ραδιοφωνικό μας κατοικίδιο και κάθε Τετάρτη βράδυ, 23:00 - 01:00, στον Imagine 89.7. Σκύλος by night !

The Dog... is not always right, but he's always... The Dog ! ;-)

[παράφραση παλιού αγγλικού ρητού. Βεβαίως μόνο το μισό είναι αλήθεια, γιατί ως γνωστόν στους "παλιούς", the Dog IS always right ! ;) ]

Παπάρες

Μεγάλοι παπάδες δηλαδή. Όπως λέμε "αυτοκινητάρες" για παράδειγμα.

Δεν είναι όλοι τόσο μεγάλοι. Αλλά δυστυχώς αυτοί ξεχωρίζουν, όπως μια "αυτοκινητάρα" ανάμεσα στα μικρότερα, καθημερινά -και πολύ πιο χρήσιμα, πρακτικά και εξυπηρετικά- αυτοκινητάκια.

Τρισμέγιστοι, μεγαλειώδεις, τόσο που στις επίσημες προσφωνήσεις τους ταιριάζει μόνο ο υπερθετικός βαθμός. "Μακαριότατος", όχι μακάριος. "Σεβασμιότατος", όχι απλά σεβάσμιος. "Κύριος κύριος", δύο φορές, γιατί μία δεν περιγράφει το μεγαλείο αρκετά ρεαλιστικά (ο ίδιος ο Χριστός, αναφέρεται απλά ως "Κύριος" - μία φορά). "Παναγιότατος", όχι απλά άγιος. Ούτε καν αγιότατος, κι αυτό λίγο είναι. Παν-αγιό-τατος, και κάπου εκεί δυστυχώς αγγίζουμε τα όρια της ελληνικής γλώσσας, και πάλι δεν μπορούμε να περιγράψουμε το επίπεδο της αγιοσύνης τους. Και πάλι, ο Χριστός στην κοινή προσευχή αναφέρεται ως απλά "Άγιος". Δεν χωράει εύκολα το φτωχό μυαλό του μικρού τιποτένιου κόσμου τα πνευματικά ύψη των παπάδων μας. Δεν είναι απλοί παπάδες. Είναι παπάρες, και ακόμα παραπέρα.

Στην άπιαστη για τον φτωχό, ποταπό, κοινό νου σοφία τους, έχουν πει και έχουν διδάξει πολλά, έχουν ευλογήσει και έχουν αφορίσει, έχουν εξομολογήσει και έχουν συγχωρέσει. Από την υπέρτατη εκτυφλωτική λάμψη τους, δεν είδαν ότι αυτά δεν είναι δική τους δύναμη, δικό τους δικαίωμα, και πάνω από όλα δεν είναι στη δική τους κρίση. Η αφάνταστη πνευματικότητά τους δεν τους άφησε να σκεφτούν ότι ακυρώνοντας το ρόλο του εκτελεστικού οργάνου, και αναλαμβάνοντας το ρόλο του ίδιου του κριτή, του παντοδύναμου ελεήμονα ή τιμωρού, βλασφημούν με τον χειρότερο τρόπο προς τον "προϊστάμενο" που υποτίθεται ότι αφιέρωσαν τη ζωή τους να υπηρετούν. Ή μήπως το είδαν, και το λάθος το κάνω εγώ ; Στο κάτω κάτω, δίνει αναφορά ο λοχαγός στον ανθυπολοχαγό ; Ο "παναγιότατος" στον "άγιο" ; Ο "κύριος κύριος" στον "κύριο" ;

Όπως είπα και στην αρχή, δεν αναφέρομαι σε όλους τους. Βλέπεις, δεν είναι όλοι τόσο τεράστιοι. Υπάρχουν ακόμα κάποιοι αφελείς που είναι, απλά, παπάδες. Χωρίς υπερθετικούς βαθμούς, χωρίς δοξαστικές προσφωνήσεις, είναι εκείνοι με αυτό το άτιμο σύνδρομο κατωτερότητας, που ακόμα θεωρούν ότι είναι πολύ μικροί, ανάξιοι μεγαλείων, και που προσπαθούν μέσα στη φτωχή -κυριολεκτικά- καθημερινότητά τους να προσφέρουν πραγματικά, έστω και το ελάχιστο, σε όποιον το χρειάζεται. Είναι εκείνοι που με το φτωχό μυαλό τους πιστεύουν ότι έστω και μια απλή κουβέντα, μια φιλική συμβουλή με ένα χαμόγελο μπορεί να κάνει διαφορά για κάποιον, και γι'αυτό συνεχίζουν να μοιράζονται τις ελάχιστες, κατά τη γνώμη τους, σκέψεις που μπορεί να έχουν μέσα τους, ελπίζοντας ότι θα κάνουν κάποιο καλό. Αλλά είναι αφανείς, πολύ μικροί, τόσο που εύκολα χάνονται μπροστά στη λάμψη και την απόλυτη υπεροχή των πραγματικών κατόχων της απόλυτης σοφίας, αυτών που ξέρουν πολύ καλά ότι η θέση τους είναι στην απόλυτη κορυφή.

Η τελευταία κρίση των υπέρτατων αυτών όντων προς τους κοινούς θνητούς, έχει να κάνει με τη συμβίωση δύο ανθρώπων, χωρίς να "έχει ευλογηθεί από τον Θεό". Πακέτο μάλιστα με τον εκφοβισμό της ενδεχόμενης τιμωρίας : άρνηση θείας κοινωνίας, άρνηση βάφτισης παιδιού που γεννήθηκε εκτός γάμου, και άλλες τέτοιες μεγαλοψυχίες και φιλευσπλαχνίες. Με λίγα λόγια, η απειλητική υπόσχεση ότι οι "αμαρτωλοί" που τόλμησαν να κάνουν τις δικές τους επιλογές, ελεύθερα, όπως άλλωστε δίδαξε κάποτε κάποιος (ασήμαντος μπροστά στους παπάρες, Ιησούς νομίζω λεγόταν), θα καίγονται στο πυρ το εξώτερο στην αιωνιότητα, μαζί με τα καταραμένα μπάσταρδα που μπορεί να γεννήσουν. Εγώ, σαν φτωχός ανόητος θνητός, έχω μια απορία : αυτοί οι παπάρες το αποφασίζουν αυτό ; Αυτοί κρίνουν ; Έχουν κάποιο πληρεξούσιο, με την υπογραφή του Θεού ; Μπορώ να το δω, αν φυσικά δεν αυθαδιάζω και μόνο που το λέω ;

Αλήθεια, αυτή η ευλογία του Θεού, που οι παπάρες ισχυρίζονται ότι δεν έχεις αν δεν κάνεις γάμο στην εκκλησία τους, τι ακριβώς είναι ; Αυτό το ρυθμικό κούνημα κάποιων χαϊμαλιών που καπνίζουν, και η εμφανής αγγαρεία του να μας διαβάσουν ένα κείμενο βιαστικά μέσα από τα δόντια τους, κάνοντας ότι μπορούν για να συντομεύουν τη δυσάρεστη εμπειρία που είναι αναγκασμένοι να ζουν κάθε τρεις και λίγο ; Και πόσο κοστίζει τελικά αυτή η ευλογία, γιατί έχω ακούσει αντικρουόμενες απόψεις. Διαφορετικοί φίλοι που την αγόρασαν, πλήρωσαν διαφορετικά ποσά. Νομίζω ότι οι υπέρτατοι πατέρες μας είναι λίγο ανοργάνωτοι εδώ. Τουλάχιστον τα συγχωροχάρτια τον μεσαίωνα είχαν συγκεκριμμένο τιμοκατάλογο.

Ανέφερα την εκκλησία τους. Σαφώς και είναι δική τους. Δηλαδή ποιου θα ήταν, του Θεού ; Όχι βέβαια. Εκείνος ο ασήμαντος που ανέφερα και παραπάνω, ο Ιησούς, είχε πει κάτι αψυχολόγητο, του στυλ "ο Θεός λατρεύεται παντού". Αλλά τι ήξερε ; Είπαμε, μόνο μια φορά "Κύριος" ήταν, απλά "Άγιος". Οι παπάρες ξέρουν την μόνη αλήθεια. Ξέρουν ότι αν δεν πηγαίνουμε στην εκκλησία τους τακτικά, είμαστε καταδικασμένοι. Κρατιέται άραγε λεπτομερές απουσιολόγιο ; Πόσες απουσίες επιτρέπονται, πριν καταδικαστούμε στα αιώνια καζάνια ;

Δεν είναι περίεργο που τολμάω την υπέρτατη ασέβεια, να διανοηθώ να αναφερθώ στους παπάρες μας. Η εξήγηση είναι απλή : είμαι ήδη ανεπιθύμητος, σύμφωνα με τους κανόνες τους. Έχω διαπράξει το απόλυτο έγκλημα, να διατηρώ μια ειλικρινή, δυνατή και μακροχρόνια σχέση με μια γυναίκα, χωρίς αυτή τη σχέση να την "έχει ευλογήσει ο Θεός". Ή για την ακρίβεια, χωρίς να την έχει ευλογήσει ένας παπάς. Και όλοι ξέρουμε -πλέον- πώς μας χαρακτηρίζει και τους δύο αυτό το θανάσιμο αμάρτημά μας. Ακριβώς : σύμφωνα με την εκκλησία μας, η οποία διοικείται και αποτελείται από ανθρώπους - συγνώμη μου ξέφυγε, μετανοώ, εννοούσα υπέρτατους παπάδες, παπάρες - όλοι όσοι διαπράττουν αυτό το φρικτό αμάρτημα, είναι πόρνοι και πόρνες. Όχι "ασεβείς", "παράνομοι", ή κάτι παρόμοιο. Πόρνες, χωρίς τη θεία (τη δική τους δηλαδή) ευλογία, καταδικασμένοι (από αυτούς, γιατί αυτοί κρίνουν).

Ποιοι είστε, αυθάδεις καταχραστές της πίστης των ανθρώπων, βλάσφημοι σφετεριστές της αγιότητας και της ιερότητας, πρόστυχοι, στυγνοί έμποροι της ευλογίας του Θεού, της συγχώρεσης, της "σωτηρίας", που θα τολμήσετε να χαρακτηρίσετε "πόρνη" τη γυναίκα που έχω δίπλα μου ; Ποιοι είστε, άθλιοι πολιτικάντηδες δημαγωγοί, προδότες του ιερού σκοπού σας, που θα χαρακτηρίσετε χιλιάδες γυναίκες "πόρνες", επειδή δεν ακολουθούν τους δικούς σας νόμους και κανόνες ; Πόρνες είστε εσείς, που πουλάτε το λειτούργημα που υποτίθεται ότι ασκείτε, με αντάλλαγμα οικονομικά οφέλη, έμμεση πολιτική εξουσία ή γρήγορη αναρρίχηση στα σκαλιά της ιεραρχίας. Πόρνες είστε εσείς, που χρησιμοποιείτε τα πλεονεκτήματα της θέσης σας, την υπόσχεση της σωτηρίας και την απειλή της αιώνιας καταδίκης, για να εκβιάσετε την υποταγή του κόσμου στις ιδιοτελείς επιθυμίες σας. Πόρνες είστε εσείς, ακόμα και μόνο επειδή τολμήσατε να προσβάλλετε τόσο πρόστυχα χιλιάδες άντρες και γυναίκες, με δυνατούς και αληθινούς δεσμούς. Ανθρώπους με βαθιά ουσιώδη αισθήματα, που πολλοί θα περιέγραφαν σαν την "αγάπη" που διδάχτηκε πριν δύο χιλιάδες χρόνια από κάποιον ασήμαντο για εσάς, Του οποίου τη διδασκαλία κόβετε και ράβετε ανάλογα με τα εκάστοτε συμφέροντά σας. Πόρνες είστε εσείς, που αυθαίρετα αποφασίζετε ότι αυτός ο κόσμος είναι μισητός από τον Θεό, του οποίου το λόγο υπαγορεύετε κατά βούληση αντί να μεταφέρετε, μόνο και μόνο επειδή δεν τους έχετε ευλογήσει εσείς, οι προκλητικοί, αυθάδεις, βλάσφημοι άνθρωποι, μόνο και μόνο επειδή δεν "παπαγάλισαν" από ένα βιβλίο τις τυπικές, νομικές, και συχνά ψεύτικες υποσχέσεις μπροστά σας. Πόρνες είστε, γιατί πουλάτε τη "συνεύρεση" του κόσμου με την εκκλησία σας, με τους κανόνες και τις προϋποθέσεις σας, και γιατί όταν δεν πετυχαίνει η πώληση βρίζετε, ισοπεδώνετε και αφορίζετε σαν να είναι δική σας δύναμη, δικό σας προνόμιο.

Το αν "πιστεύει" κανείς πραγματικά ή όχι, λίγο σας ενδιαφέρει. Γιατί δεν είναι αρκετό να τολμάμε, εμείς οι άθλιοι, να πιστεύουμε με το δικό μας τρόπο, έχοντας τις δικές μας αντιλήψεις, και να δεχόμαστε ή να απορρίπτουμε το δόγμα σας σύμφωνα με τη δική μας λογική και τα δικά μας συναισθήματα. Όχι, τότε είμαστε καταραμένοι. Από εσάς φυσικά. Ο μόνος τρόπος να αγιάσουμε είναι να υποταχθούμε απόλυτα στην "πίστη" που έχετε κατασκευάσει, και να ακολουθούμε τους νόμους της κατά γράμμα.

Δεν θέλω και δεν έχω καμία σχέση μαζί σας, από επιλογή. Και όχι, δεν είμαι άθεος. Αναρωτιέμαι όμως αν είστε εσείς. Αν για εσάς ο Θεός, που τόσο εύκολα επικαλείστε για να πετύχετε τους στόχους της επιχείρησής σας, είναι απλώς άλλο ένα εργαλείο της δουλειάς σας. Αν αυτή η τεράστια βιομηχανία μίσους και εχθρότητας απέναντι σε οποιονδήποτε δεν υποτάσσεται στους φασιστικούς νόμους σας είναι η "θρησκεία" για την οποία μιλάτε. Και αν τελικά είστε κάτι ακόμα χειρότερο από πόρνες, αν είστε οι προαγωγοί αυτής της θρησκείας, την οποία εσείς εκπορνεύετε για να κερδίζετε χρήμα, δύναμη, εξουσία.

Ντροπή σας, άθλιοι. Αν πιστεύατε πρώτα εσείς οι ίδιοι αυτά που κηρύσσετε, τότε θα πιστεύατε και ότι κρίνεστε για αυτά.

Ζώνη ασφαλείας, και άλλα τέτοια οπισθοδρομικά...

Κυκλοφορώ πολύ συχνά με ταξί, κυρίως νυχτερινές ώρες, λόγω ωραρίων δουλειάς. Έχω πετύχει όλα τα είδη ταξιτζήδων, από πραγματικούς "ταρίφες" μέχρι άψογα παραδείγματα επαγγελματιών οδηγών, και όλα τα ενδιάμεσα. Πολλές φορές η διαδρομή γίνεται εκνευριστική, άλλες ευχάριστη. Πολλές φορές φτάνω στον προορισμό μου με μια απολαυστική ιστορία. Παρακάτω η πιο πρόσφατη από αυτές, και πιθανότατα κάποια στιγμή θα ακολουθήσουν και άλλες :

Ξημερώματα Σαββάτου, σταματάω ταξί κάπου στη Β. Όλγας. Μπαίνω και βλέπω μια επιβλητική εικόνα : Ο οδηγός, γύρω στα 40, εύσωμος, κάτι σαν Δημήτρης Σταρόβας με ολίγον από Καρβέλα (στο μαλλί), και γενικώς "χύμα". Καλημερίζω και λέω πού θα πάμε (περίπου 1,5 χιλιόμετρο απόσταση). Δεν παίρνω απάντηση (σκέφτομαι ότι δεν έχει ο καθένας ανά πάσα στιγμή όρεξη για ευγένειες).

Επόμενη κίνηση, γυρίζω, τραβάω τη ζώνη και ετοιμάζομαι να την ασφαλίσω. Η αντίδραση σε αυτή μου την κίνηση είναι άμεση, απότομη και σχεδόν... απειλητική : Ο οδηγός, με το που αντιλαμβάνεται... τι πάω να κάνω (!) με κοιτάει απορημένος και εκνευρισμένος, περίπου σαν να έφτυσα στο ταξί του ή κάτι τέτοιο. Τον κοιτάω κι εγώ, επίσης απορημένος.

- "Τι κάνεις ρε εκεί ; Πού θα πάμε δηλαδή και θες και ζώνη ;" μου λέει, φανερά ενοχλημένος.
- "Α, συνήθεια είναι, δεν έχει να κάνει με την απόσταση", του απαντάω (αλήθεια είναι, τουλάχιστον σε μπροστινό κάθισμα, είτε σε ταξί είτε σε Ι.Χ. ανέκαθεν φορούσα ζώνη).
- "Ναι κααααλά... Φορούσες και χθες..." επιμένει.
- "Ναι, από πάντα, σου λέω είναι συνήθεια", απαντάω και πάλι, αν και δεν νομίζω να με πιστέψει.
- "Άσσσσε μωρέ... μαλακίες... Σιγά να μη φορούσες και παλιά μωρέ... Πώς με τσατίζει αυτό το πράγμα ρε γαμώτο... Τσακ, αμέσως τη ζώνη... σιγά ρε..."

Το πράγμα δείχνει κάπως σουρρεαλιστικό. Καταλαβαίνω ότι η διαδρομή θα έχει πλάκα. Και δεν αφήνω ευκαιρίες για πλάκα να πάνε χαμένες, οπότε προσπερνάω το αρχικό μου κόλλημα και αποφασίζω να συνεχίσω την κουβέντα.

- "Σε τσατίζει ;" τον ρωτάω, "γιατί σε τσατίζει ; Προφανώς πολλοί δεν φοράνε ζώνη, αλλά να σε τσατίζουν κι αυτοί που φοράνε ; Γιατί ; Μήπως το παίρνεις προσωπικά, ότι δεν πιστεύω ότι οδηγείς καλά ή κάτι τέτοιο ;"
- "Τι ;" κολλάει για μια στιγμή. "Α, όοοοοχι, όχι, καμία σχέση. Αλλά έλα ρε 'συ, μην τρελαθούμε τώρα... Λες και θα μας σταματήσει κανένας, τέτοια ώρα. Άσε που ταξί δεν σταματάνε έτσι κι αλλιώς. Και την έχουνε χαλάσει τη ζώνη, δε μαζεύεται".
- "Μα δεν το κάνω ούτε για το νόμο. Σου είπα, για μένα το κάνω, για ασφάλεια. Μην ανησυχείς, θα τη μαζέψω χειροκίνητα μετά. Δεν νομίζω ότι έχει σημασία η μικρή διαδρομή. Αν τώρα που πάμε με 50-60 πεταχτεί π.χ. ένα παπάκι από ένα κάθετο δρόμο και αναγκαστείς να πλακωθείς στα φρένα, δεν θα γίνω ένα με το τζάμι χωρίς ζώνη ;"
- "Έλα με τις μαλακίες μωρέ λέμε !". Αρχίζει να φορτώνει. Ανεβάζει ένταση και ταχύτητα ομιλίας και συνεχίζει : "Να σε πω κάτι ; Κι ο άλλος ήταν στο αυτοκίνητο και πηδούσε τη γκόμενα, και λύθηκε το χειρόφρενο κι έπεσαν στη θάλασσα, και αυτός που δε φορούσε ζώνη βγήκε και σώθηκε, και η γκόμενα με τη ζώνη πνίγηκε. Και ο άλλος κάηκε ζωντανός γιατί καρφώθηκε ενώ φορούσε ζώνη και είχε μπλοκάρει και δεν μπόρεσαν να τον βγάλουν. Φιλαράκι αν είναι να σου τύχει θα σου τύχει, εγώ αυτό ξέρω, κατάλαβες ; Ζώνες και μαλακίες. Γι'αυτό σε λέω, αν είναι να σε βρει θα σε βρει, φοράς δε φοράς, εντάξει ;"

Ο τύπος έχει πλέον αρχίσει να τα παίρνει με τις παράλογες αντιρρήσεις μου. Λέω να μην τον εκνευρίσω άλλο (κρίμα είναι), και προσπερνάω το παράδοξο της ασφαλισμένης ζώνης πάνω στο "καλό" του ζευγαριού του παραδείγματός του, ή το γενονός ότι τα σωστικά συνεργεία έχουν και σουγιάδες και δεν ψάχνουν για κουμπάκια απασφάλισης μέσα στις φλόγες σε ανάλογα περιστατικά (άσε που χωρίς ζώνη πιθανότατα δεν θα είχαν μείνει και πολλά για να σώσουν). Προσπαθώ πλέον να πάω με τα νερά του, έτσι κι αλλιώς φτάνουμε και στο τέλος της διαδρομής.

- "Καλά, εδώ δε διαφωνώ, αν είναι να σου τύχει θα σου τύχει, αν και..."

Δεν προλαβαίνω να τελειώσω. Ο οδηγός, με τόνο μονολόγου, σχεδόν σαν να σκέφτεται φωναχτά, συνεχίζει, με το αποκορύφωμα της διαμαρτυρίας του :

- "Πώς δεν το μπορώ αυτό το πράγμα ρε πούστη μου, πώς με τσατίζει, με τρελαίνει δηλαδή... Μπαίνει ο ένας, μπαίνει ο άλλος, κατ' ευθείαν, εκεί, στη ζώνη... Βλέπεις νέα παιδιά ρε γαμώτο μου, νέοι, μοντέρνοι άνθρωποι, και αμέσως εκεί, κολλημένοι στη ζώνη, αν είναι δυνατόν !"

(Ε, αυτό πια είναι κατάντια. Κοίτα να δεις που φτάσαμε. Νέα παιδιά, προοδευτικά, σύγχρονοι άνθρωποι, και είναι ακόμα κολλημένοι σε παλιομοδίτικες αηδίες όπως η ζώνη ασφαλείας. Σαν κάτι άλλους οπισθοδρομικούς που ακόμα φοράνε κράνη πάνω στις μηχανές. Απαράδεκτο.)

Κάπου εδώ έχω πια χάσει τα λόγια μου, κυριολεκτικά όμως. Ευτυχώς φτάνουμε στον προορισμό μου. Βγάζω τη ζώνη (η οποία μαζεύεται αυτόματα χωρίς κανένα πρόβλημα), πληρώνω, και ανοίγω την πόρτα να κατέβω. Λέω να πω μια κουβέντα, έτσι για να κλείσουμε.

- "Τέλος πάντων, όπως και να 'χει σου είπα, εγώ τη φοράω από συνήθεια", λέω, για να εισπράξω την τελική απάντηση σε τόνο αυστηρό, σχεδόν απαιτητικό :

- "ΚΑΚΗ συνήθεια. ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΨΕΙΣ".

Αρκετές φορές μου έχει συμβεί να πετύχω κάποιον οδηγό ταξί δύο και τρεις φορές. Αν ξαναπετύχω τον παραπάνω, θα ήθελα να έχω και κράνος μαζί μου. Ή θα πέσει πολύ γέλιο ή θα φάω ξύλο !

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Τσιτσόπουλος...

Αυτή τη φορά ο Αντώνης Κανάκης στην εκπομπή του στον Imagine 89,7 ξεπέρασε τα όρια. Ή ίσως χάραξε καινούρια.

Εδώ και καιρό ήταν μόνιμη κατάσταση το μονότονο χιούμορ, επιπέδου επιθεώρησης, αποτελούμενο σχεδόν αποκλειστικά από σεξουαλικά υπονοούμενα, που αγγίζουν πολλές φορές τα όρια του χυδαίου. Άλλο το περιστασιακά "πικάντικο" και "πονηρό" χιούμορ, που αν γίνει έξυπνα και ισορροπημένα μπορεί να είναι πραγματικά απολαυστικό, και άλλο μια εικόνα που θυμίζει έφηβο με μυαλό κολλημένο σε ένα μόνο πράγμα.

Δεν με ενόχλησε πολύ και η πλάγια διαφήμιση ("εμείς στο μαγαζί μου παίζουμε τάδε μουσική... κάνουμε αυτό... εκείνο... ξεχωρίζουμε... περνάμε πολύ καλά..." - "πες μας ποιο και πού είναι το μαγαζί σου" - "ε, δεν θέλω να τα λέω αυτά στον αέρα... αφήστε το..." [ώσπου κάποιος άλλος συνεργάτης ονομάζει το μαγαζί στον αέρα]). Γιατί αυτή η ψευτοσεμνότητα ; Θα ήταν αθέμιτο να διαφημίσει κάποιος το δικό του μαγαζί από τον δικό του σταθμό ; Σαφώς και όχι. Μήπως είναι απλώς μια ευκαιρία να δείξουμε έναν "καθωσπρεπισμό", που στους άλλους ευθέως καταδικάζουμε ;

Ούτε οι υποκρισίες του τύπου "μην τρώτε το παραμύθι / πρόλογο από τα κανάλια", "κλείστε / πετάξτε την τηλεόραση" και άλλα τέτοια, από ανθρώπους που έχτισαν καριέρα ακριβώς εκεί, στην τηλεόραση. Και το έκαναν καλά, ομολογουμένως, χρησιμοποιήθηκαν αλλά και χρησιμοποίησαν το μέσο με επιτυχία. Τώρα όμως που δεν είναι εκεί... "κλείστε την τηλεόραση". Θέλω να δω, όταν θα ξαναβγούν στην τηλεόραση (που θα γίνει κάποια στιγμή), τι θα λένε ; "εντάξει, τώρα ανοίξτε την για λίγο" ;

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι όλα τα παραπάνω είναι απλά θέμα γούστου. "Αν δεν σου αρέσει άλλαξε σταθμό" είναι η εύκολη απάντηση, συνήθως προερχόμενη από αυτούς που ζητούν μόνο τα θετικά σχόλια και απορρίπτουν κάθε αρνητική κριτική. Είναι και αυτή μια άποψη : αν το ότι αυτά αρέσουν σε πολλούς θεωρείται αρκετό, και στόχος είναι μόνο η μεγάλη ακροαματικότητα, σύμφωνοι. Και η "Μαρία η Άσχημη" έχει μεγάλη τηλεθέαση.

Αλλά η συμπεριφορά του Αντώνη Κανάκη την Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου ξεπέρασε τα όρια. Όταν κάποιος ακροατής έστειλε ένα μήνυμα κατακρίνοντας το "σεξουαλικό αστείο" περί ψηλάφισης στήθους (απολύτως δικαιολογημένα νομίζω), εκείνος άστραψε και (τα) βρόντηξε. Παραθέτω δικές του εκφράσεις, στον αέρα, απευθυνόμενος σε ακροατές : "πειραγμένα μυαλά", "έχετε φάει πρόλογο", "πλύση εγκεφάλου", "σοβαροφανείς", "χωρίς χιούμορ". Αναρωτιέμαι, για τον Αντώνη, έτσι περιγράφονται οι άνθρωποι που διαφωνούν με αυτόν ; Ή αυτοί που δεν βρίσκουν το "χιούμορ" του τόσο έξυπνο, πρωτότυπο και πνευματώδες όσο εκείνος θέλει να πιστεύει ότι είναι ; Ή ακόμα χειρότερα, αυτοί που τολμούν να εκφράσουν τη διαφωνία τους ; Έτσι είναι "το ραδιόφωνο, όπως το φαντάστηκε" ;

Τέλος, αφού "έλουσε" κανονικά τον θρασύτατο ακροατή που έδωσε 60 λεπτά (59,5 για την ακρίβεια) για να τολμήσει να κάνει την παρατήρησή του (μάλλον γιατί ενδιαφερόταν αρκετά για το συγκεκριμένο ραδιόφωνο, γιατί αλλιώς απλά θα άλλαζε συχνότητα), αλλά και τους ομοίους του, σηκώθηκε και, φανερά παρεξηγημένος, παράτησε την ίδια του την εκπομπή (και τους ακροατές που τον τιμούν κάθε μέρα) στα χέρια των συνεργατών του. Οι οποίοι συνέχισαν αξιοπρεπώς, προσπαθώντας να ισορροπήσουν την κατάσταση, αν και σε καθαρά δύσκολη θέση. Θεαματική έξοδος, ομολογουμένως. Εντυπωσιακή συμπεριφορά. Εύγε.

Περίμενα αρκετά πριν δημοσιεύσω αυτό το κείμενο. Είχα καλούς λόγους να περιμένω τις επόμενες εκπομπές, στις οποίες περίμενα να ακούσω έστω και μια μικρή αναφορά στο περιστατικό. Δεν μιλάω για επίσημες απολογίες, δημόσιες μετάνοιες και τέτοιες αηδίες. Περίμενα όμως από έναν άνθρωπο σαν τον Αντώνη, να ακούσω κάτι, έστω χαλαρά ένα απλό "ok ρε παιδιά, ήμουν λίγο χάλια προχθές, σόρρυ", ή κάτι τέτοιο, και μετά να ξεχαστεί. Άνθρωποι είμαστε, και όλοι έχουμε και τις μαύρες μας κάποιες φορές. Αν όμως κάποιος θέλει να είναι τόσο "αληθινός" ώστε να τις βγάζει και προς τα έξω από τέτοια θέση, πιστεύω ότι θα έπρεπε είναι εξ ίσου αληθινός και στην παραδοχή του "φάουλ".
Αντί αυτού όμως, τη Δευτέρα η εκπομπή ήταν μια από τα ίδια : Ούτε η παραμικρή αναφορά στο επεισόδιο, και... "μανούλες", σεξουαλικά υπονοούμενα, νούμερα σουτιέν, και άλλα συνηθισμένα, συμπεριλαμβανομένου μάλιστα και του γνωστού πια "αστείου" περί ψηλάφισης, η αφορμή δηλαδή για το περιστατικό της Παρασκευής. Ωραία κίνηση αυτό το τελευταίο, εύγε και πάλι.

Ίσως είναι μόδα, και απλά αδυνατώ να συμβαδίσω με την εποχή μου. Ίσως είναι πια απαραίτητο, για να δείξεις πόσο "αληθινός" είσαι, να προσβάλλεις ανοιχτά τους ανθρώπους στους οποίους χρωστάς αυτήν ακριβώς τη θέση που έχεις. Γιατί αυτοί οι ακροατές (και για πολλά χρόνια τηλεθεατές) σε έφεραν εδώ που είσαι - και όχι, δεν εννοώ ότι σου έκαναν χάρη, προφανώς το κέρδισες. Αλλά η θέση που κέρδισες δεν σου δίνει λευκή επιταγή, ούτε δικαίωμα στην ασέβεια και την προσβολή. Αντιθέτως, όσο μεγαλύτερη η επιτυχία και η αγάπη του κοινού, τόσο μεγαλύτερη η ευθύνη σου απέναντί του, τόσο μεγαλύτερος ο σεβασμός που του οφείλεις. Και όσο μεγαλύτερη η επιρροή που έχεις σε αυτό το κοινό, τόσο μεγαλύτερη η ευθύνη σου για την κατεύθυνση προς την οποία το επηρρεάζεις. Όταν κατακρίνεις -και καλά κάνεις- την κατάσταση της "κοινωνίας", πρόσεχε ποια είναι η συμβολή σου στη διαμόρφωσή της.

Όπως είπα όμως, ίσως είμαι γραφικός. Ίσως είμαι πίσω από την εποχή μου, ντεμοντέ, ακόμα και ρομαντικός.

Εμπρός λοιπόν στο δρόμο που χάραξε ο Τσιτσόπουλος. Εκείνος τουλάχιστον, μέσα στον ...εξάψαλμο, φρόντισε να προσθέσει "πλάκα κάνω εννοείται, έτσι ;". Ίσως ακόμα κι εκείνος να είναι πια ντεμοντέ.

Τηλεόραση με άποψη

Νύχτα Πέμπτης, αργά (πρώτες ώρες Παρασκευής). Η εκπομπή του δημοσιογράφου έχει φτάσει στο τέλος για απόψε. Ο δημοσιογράφος κλείνει, με μια πομπώδη ατάκα που για άλλη μια φορά προβάλλει το απέραντο ήθος, την τιμή, την αξιοπρέπειά του κλπ. Τελευταίο πλάνο, η αποθέωσή του από τους καλεσμένους του, σαν απάντηση στο άνευ προηγουμένου υπόδειγμα ευγενούς συμπεριφοράς.
Fade-out.
Πρώτη διαφήμιση, καπάκι, αμέσως μετά την παραπάνω σκηνή :

ΤΑΑΑΑΑΚΑ, ΤΑΚΑ-ΤΑΚΑ, ΤΑΚΑ-ΤΑΚΑΑΑ, ΤΑΑΑΑ ! (δις)

Τι να σχολιάσω ; Τα γεγονότα μιλούν μόνα τους.

(Φήμες ότι ο υπεύθυνος ροής του καναλιού μετατέθηκε σε σταθμό αναμετάδοσης σε νησί άγονης γραμμής είναι ανεπιβεβαίωτες)

Ο αγχωμένος Αλέξης (όχι ο δαρμένος, ο άλλος)

Έχουμε μια τάση να δραματοποιούμε ή να μεγαλοποιούμε τα πάντα. Ούτε "τέλος εποχής είναι", ούτε "αρχή μιας νέας", ούτε τίποτα από αυτές τις μεγάλες κουβέντες, τουλάχιστον όχι λόγω της ηλικίας και μόνο. Γιατί όπως η μεγάλη ηλικία δεν εγγυάται εμπειρία, σοφία και σύνεση, έτσι και η νεαρή δεν εγγυάται απαραίτητα φρέσκες ιδέες, αγωνιστικότητα και αποφασιστικότητα. Αυτά φαίνονται στην πράξη.

Σίγουρα είναι εντυπωσιακό, πώς ένας 33άρης που πριν 1,5 χρόνο καλά-καλά δεν τον ξέραμε καν, αναλαμβάνει τον έλεγχο ενός κόμματος του 10% (σύμφωνα με διάφορες δημοσκοπήσεις). Θα περίμενα όμως από αυτόν τον 33άρη έναν διαφορετικό λόγο, και πολύ περισσότερο, διαφορετικές πράξεις, και όχι από την πρώτη μέρα ανάληψης των υποχρεώσεών του να δείχνει ότι ακολουθεί το εγχειρίδιο του έλληνα πολιτικού κατά γράμμα. Όταν μπαίνεις σε ένα σύστημα που δεν σου αρέσει, προσπαθείς να το αλλάξεις, δεν προσαρμόζεσαι (και μάλιστα τόσο γρήγορα και εύκολα) σε αυτό.

Ελπίζω ο συμπαθής Αλέξης να το καταλάβει εγκαίρως. Αλλιώς, η μικρή ηλικία του δεν θα είναι τίποτα άλλο παρά μια εμφανισιακή πρωτοτυπία στον πολιτικό κόσμο. Και θα είναι κρίμα, ένας νέος άνθρωπος να έχει τη θέση και τη δύναμη να κάνει μια μικρή ή μεγάλη διαφορά - και ίσως και πραγματικά να ξεκινήσει μια κάποια "νέα εποχή" - και να αφήσει αυτή τη δύναμη να πάει χαμένη.

Ελπίζω για το αντίθετο. Ο χρόνος θα δείξει, όπως λένε, αρκεί να μην είναι πολύς αυτός ο χρόνος.

Σκυλιά δολοφόνοι, ή ανεύθυνα αφεντικά ;

Ο μύθος ότι τα pit bull είναι σκυλιά δολοφόνοι, δεν μπορούσε να είναι πιο ηλίθιος. Υπάρχει ένα παρελθόν, από μια εποχή που τα ανέτρεφαν κυρίως για να συμμετέχουν σε σκυλομαχίες, για να πέφτουν στοιχήματα, άρα έπρεπε να τα κάνουν όσο γίνεται πιο άγρια και επιθετικά. Αυτό ευθύνεται για τη γενική (και άκρως λανθασμένη) αντίληψη που υπάρχει και σήμερα. Οποιοδήποτε σκυλί, οποιασδήποτε ράτσας (δεδομένης μιας σωματικής δύναμης), μπορεί να γίνει επιθετικό, ως και δολοφονικό, αν ανατραφεί και εκπαιδευτεί ανάλογα. Ο λόγος που επιλέγονταν η συγκεκριμμένη ράτσα για σκυλομαχίες είναι ακριβώς η μυική τους δύναμη. Τα pit bulls δεν είναι δολοφόνοι, οι ιδιοκτήτες τους είναι συχνά ανεύθυνοι.

Εδώ είναι η ιστορία της Cyan, του pit bull του Howard Margolius, αμερικάνου φίλου και συναδέλφου μου, που αποτελεί δυνατό παράδειγμα που επαληθεύει όλα τα παραπάνω. Επίσης, περισσότερες πληροφορίες για τη ράτσα υπάρχουν άφθονες στο internet, ενδεικτικά αναφέρω τα παρακάτω :
Pit Bull Breed History
Wikipedia
Facts and Myths About Pit Bull History

Τώρα, γιατί τα γράφω, και ποιον θα ενδιαφέρουν όλα αυτά ; Όσους αγαπάνε τα σκυλιά και τους ενοχλούν οι ανόητοι (και άδικοι) σχετικοί μύθοι που διαιωνίζονται. Είμαι κι εγώ μέσα σε αυτούς. Μπορεί στην Ελλάδα να μην έχουμε ανάλογους νόμους που απαγορεύουν συγκεκριμμένες ράτσες (ευτυχώς), αλλά η αντίληψη για τα pit bulls υπάρχει και εδώ. Και σαφέστατα υπάρχουν και ανεύθυνοι/ανόητοι (επιεικώς) ιδιοκτήτες σκυλιών.
Και εκτός των άλλων, αυτή η ιστορία είναι και ένα απλό παράδειγμα του πόσο επιπόλαιοι μπορεί να είμαστε όλοι κάποιες φορές, και πώς συχνά βιαζόμαστε να βγάλουμε αυθαίρετα συμπεράσματα γύρω από θέματα που δεν γνωρίζουμε καλά, και βασιζόμαστε μόνο στο τι ακούγεται, "τι λέει ο κόσμος".

Μεγαλοδημοσιογραφίσκοι...

...που στηρίζουν και τρέφουν το σύστημα αποπροσανατολισμού του κοινού. Βρίσκουμε κάθε εβδομάδα ή κάθε μήνα ένα θέμα, το πιάνουμε και το ξεσκίζουμε, και σπαταλάμε απίστευτο χρόνο (τηλεοπτικό) ή χώρο (έντυπο) λέγοντας ό,τι παπαριά μας κατέβει, ή αλλιώς, το μακρύ και το κοντό μας. Και στο μεταξύ, στο φόντο, τρέχουν οι πραγματικά κρίσιμες εξελίξεις, που όμως αν τις αφήναμε να φανούν θα ενοχλούσαν ιδιαίτερα.
Λένε ότι ενημερώνουν, ότι καταγγέλουν, και ότι σχολιάζουν - στην πραγματικότητα όμως αποπροσανατολίζουν, χαϊδεύουν, και κουτσομπολεύουν αντίστοιχα. Γιατί "ενημέρωση" δεν είναι ένα δελτίο ειδήσεων με 40 λεπτά χάους και επίδειξη έλλειψης πολιτισμού και ωριμότητας, καυγαδίζοντας για κάποιο θέμα, και μόλις 10 λεπτά "ξεπέτα" τις υπόλοιπες εξελίξεις (συχνά πολύ σημαντικότερες) στη χώρα και τον κόσμο. "Καταγγελία", δεν είναι το χάιδεμα όσων μας συμφέρει (ανάλογα με το πού είναι ταγμένος ο καθένας), και χτύπημα μόνο εκεί που μας πονάει (π.χ. για την ενοποίηση του ΤΕΒΕ με άλλα ταμεία που έγινε πέρυσι, δεν ακούστηκε ποτέ τίποτα - όταν όμως πήγαν να αγγίξουν το δικό τους ταμείο, ήταν το κύριο θέμα για καιρό). Και "σχολιασμός" δεν είναι οι αυθαίρετες υποθέσεις και η ακατάσχετη σεναριολογία, κατασκευασμένη με απίστευτη φαντασία και συχνά βασισμένη σε "έγκυρες πηγές" που αποδεικνύονται (κωμικο)τραγικά ανακριβείς την επόμενη κιόλας μέρα.

Τέλος, πρέπει να καταλάβουν ότι τα μέσα στα οποία εργάζονται (και ενίοτε διευθύνουν), δεν είναι το προσωπικό τσιφλίκι τους, που μπορούν να το χρησιμοποιούν για να λύνουν τις προσωπικές διαφορές τους, να "χτυπάνε" αυτούς που θεωρούν εχθρούς, και γενικότερα να εξυπηρετούν τα δικά τους προσωπικά συμφέροντα ή να υπηρετούν τους ιδιοτελείς σκοπούς τους. Υποτίθεται, ότι θα έπρεπε να υπηρετούν τον θεατή/ακροατή/αναγνώστη. Αλλά βλέπεις, όταν από λειτουργός της δημοσιογραφίας γίνεσαι celebrity και πρώτη μούρη, στο πακέτο περιλαμβάνεται και το καλάμι. Το οποίο κανείς τους δεν αφήνει να πάει χαμένο. Και κάπου στην πορεία, είναι τέτοια η έπαρσή τους που πείθουν ακόμα και τους εαυτούς τους ότι είναι θεοί: "Άμα τον πιάσω θα τον τσακίσω"... "Όποιος μπλέξει μαζί μου το μετανιώνει"... και άλλες τέτοιες μετριοφροσύνες. Ανθρωπάκια. Πόσο γελοίοι είναι μερικοί από αυτούς, είμαι σίγουρος ότι δεν έχουν ιδέα.

Δεν μιλάω για όλους. Υπάρχουν εξαιρέσεις, ευτυχώς. Αναλογικά ελάχιστες όμως. Υπάρχει ακόμα το πραγματικό ρεπορτάζ, η πραγματική και αμερόληπτη ερευνητική δημοσιογραφία, η ενημέρωση, ακόμα και η πραγματική άποψη. Πάντα όμως έχει Β' ρόλο, ποτέ πρωταγωνιστικό. Τα δελτία και οι εφημερίδες πωλούνται από τα "πρωτοκλασάτα" ονόματα και τις κατινίστικες τακτικές τους.

"Στην υπηρεσία της ενημέρωσης", λένε οι περισσότεροι από αυτούς. Την τύφλα τους. Στην υπηρεσία του εαυτού τους, της τηλεθέασης/κυκλοφορίας, της τσέπης τους και της μεγαλομανίας τους. Μεγαλοδημοσιογραφίσκοι.

"Blogs & Bloggers"... Σκηνή πρώτη

Ωραία εποχή διάλεξα να ξεκινήσω αυτό το blog. Εδώ και αρκετές μέρες ακούω συνέχεια στα ΜΜΕ (και κυρίως στις ειδήσεις), να αναφέρονται στους "bloggers". "Οι bloggers έκαναν [αυτό]", "οι bloggers οργανώθηκαν για [εκείνο]", "οι bloggers καταγγέλουν την κυβέρνηση", "οι bloggers διασπούν την αντιπολίτευση", "οι bloggers προστατεύουν το περιβάλλον", ακόμα και πράγματα όπως "ο [X πολιτικός] έδωσε συνέντευξη στους bloggers"... Bloggers εδώ, εκεί, παντού. Ακούς μέχρι και το παλαβό, κυρίως από τηλε-δημοσιογράφους : μόλις αναφερθεί η λέξη "internet" (φτου κακά, διαβολικά πράγματα), απαντούν με διάφορα του τύπου "ναι ξέρω, οι bloggers"...!

Τι είναι αυτοί οι bloggers ρε παιδιά ; Αίρεση ; Οργάνωση ; Κάποια μειονότητα ; Φυλή ; Όχι τίποτα, αλλά να ξέρω, γιατί θεωρητικά, από τη στιγμή που αυτό το κείμενο δημοσιεύεται εδώ, ανήκω κι εγώ σε αυτό το "κάτι". Και αν αυτό το κάτι έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις, ε όχι και να μείνω απ'έξω... Γιατί φαίνεται ότι μέχρι πρόσφατα, δεν είχα δικαίωμα συμμετοχής σε όλες τις θαυμαστές δραστηριότητες των bloggers (αλήθεια, οργανώνονται και εκδρομές; ).

Blogger, είναι προφανέστατα ο οποιοσδήποτε διατηρεί ένα blog. Σώπα, θα μου πείτε. Για όλους τους media-κηδες όμως, νομίζω ότι τελικά είναι απλά ο τελευταίος "super cool" (μπλιαχ) όρος που μάθανε ξαφνικά, και χρησιμοποιούν όσο περισσότερο μπορούν, για να δείξουν πόσο σύγχρονοι, ενημερωμένοι και πόσο μέσα στα πράγματα είναι. Άσχετα αν ταιριάζει στην περίπτωση. Αρκεί να έχει κάποια μακρινή σχέση με το θέμα. Είναι όπως όταν, πριν χρόνια, ξαφνικά έμαθαν όλοι (οι ίδιοι) το SMS. Από εκείνη τη στιγμή, και για αρκετό καιρό, οτιδήποτε μπορείς να κάνεις μέσω κινητού εκτός από το απλό τηλεφώνημα, οι "ειδήμονες" το ονόμαζαν SMS με απόλυτη σιγουριά και αυτοπεποίθηση για τις φοβερές γνώσεις τους. Και υπάρχουν άπειρα ακόμα παραδείγματα ίδιας νοοτροπίας.

Το ακόμα χειρότερο είναι πως υπάρχουν και άνθρωποι που (ίσως από επιλογή) δεν έχουν σχέση με τεχνολογία, internet κλπ, και, μη έχοντας άλλη άποψη ή προσωπική πείρα, δέχονται και αφομοιώνουν όλα αυτά που ακούν και διαβάζουν σχετικά. Και η βλακεία του όλου θέματος διαστέλλεται και εξαπλώνεται ακόμα περισσότερο.

Κύριε πρόεδρε των bloggers (υποθέτω ότι θα υπάρχει κάποιο σωματείο, ένωση, κάτι τέλος πάντων), θα ήθελα να εγγραφώ και εγώ. Τι δικαιολογητικά θα χρειαστώ ; Γιατί την επόμενη φορά που κάποιος θα "δώσει συνέντευξη στους bloggers", και όχι γενικά "στον κόσμο με πρόσβαση στο internet", θα ήθελα να έχω κι εγώ δικαίωμα παρακολούθησης.

Αυτά προς το παρόν. Πάω τώρα να δω κανένα βιντεάκι από τους bloggers "YouTube", να χαλαρώσω λίγο. Περισσότερα στο επόμενο.

Τα βασικά...

...στα γρήγορα. Ποιος νομίζω ότι είμαι ; Τι νομίζω ότι θα γράφω εδώ ;

Νομίζω ότι είμαι 34 ετών, και σε μια μόνιμη εφηβεία. Νομίζω ότι δουλεύω στο χώρο της "ψηφιακής δημιουργίας", ή αλλιώς, σχεδόν ό,τι έχει να κάνει με ψηφιακή εικόνα. Νομίζω ότι τα τρελλά και παλαβά που βλέπουμε γύρω μας καθημερινά, πρέπει να λέγονται, και συχνά, να καταγγέλονται. Για ποια πράγματα μιλάω ; Για όλα, τα πάντα, τουλάχιστον όσα έχουν να κάνουν με τον κόσμο γύρω μας και τη συμπεριφορά μας. Για ενοχλητικά, κωμικά, εκνευριστικά, ευχάριστα ή ό,τι άλλο, πράγματα που συμβαίνουν στην κοινωνική ή επαγγελματική ζωή (εδώ ειδικά μπορώ να γράψω βιβλίο !), και γενικώς στην καθημερινότητα.
Δυστυχώς, νομίζω ότι στην εποχή μας η τελευταία άμυνα του καθενός απέναντι στην παράνοια είναι η δημοσιοποίηση. Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον είναι θεραπευτική : "ουφ, τα 'πα και ξαλάφρωσα". Και αν τα όσα έχει κανείς να πει, βρουν και ακροατήριο, τότε πιθανόν να υπάρξει και πιο ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Τέλος, νομίζω ότι έχω την τάση να φλυαρώ, κάτι που θα προσπαθήσω να μην κάνω εδώ ! Τέλος λοιπόν με τις συστάσεις και τα βασικά, για να περάσω επιτέλους σιγά-σιγά στην ουσία.


Υ.Γ. : Το πρώτο σχόλιο είναι γεγονός ! Τελικά είναι πολύ ωραίο να ξέρεις ότι αυτά που έχεις να πεις, κάποιος ίσως θα κάνει τον κόπο να τα ακούσει. Θενκς !

2008 : "New Year's resolution"...

Αυτή τη φορά πήρα την απόφασή μου για τη νέα χρονιά ...κατόπιν εορτής, κυριολεκτικά. Και το ακόμα πιο περίεργο... την πραγματοποιώ. Το σκέφτομαι (και το ψιλοετοιμάζω) αρκετό καιρό, αλλά τώρα ήρθε νομίζω και η σειρά μου να αρχίσω το σπορ του blogging. Γιατί ; Επειδή είναι μόδα, super cool, hip, trendy και άλλες αγγλικές λέξεις ; Μπα... αν ήταν αυτός ο λόγος θα το είχα κάνει από καιρό. Απλά, κάποια στιγμή φτάνεις (ή μήπως μόνο εγώ;) στην κατάσταση που θέλεις να βγεις και να αρχίσεις να φωνάζεις, από όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω σου. Και υπάρχουν δύο τρόποι, ο παλιός και γραφικός (βγαίνω στην ταράτσα και φωνάζω), και ο μοντέρνος (ανοίγω blog). Και επειδή ο πρώτος ενδέχεται να οδηγήσει, εκτός των άλλων, και σε "φιλικές" συναντήσεις με ανθρώπους με άσπρες φόρμες, διαλέγω τον δεύτερο.

Περισσότερα σε επόμενο post. Καλή χρονιά σε όλους (τους χιλιάδες αναγνώστες), και καλή αρχή.

Blogging, Take 1.