Η Ώρα της (απαλλα)Γής...

...από τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις. Θα έλεγα και από τις ενοχές, αλλά αυτές δεν νομίζω να υπήρχαν εξ' αρχής.

Ο λόγος για το προχθεσινό παγκόσμιο σόου, και τους πραγματικούς υπαίτιους της κατάντιας του πλανήτη, και τα έξυπνα τεχνάσματα απενοχοποίησής τους. Γιατί όσο και να προσπαθήσει κανείς, δεν θα με πείσει ποτέ ότι οι καθημερινές (έστω, κακές) συνήθειες του απλού κόσμου είναι περισσότερο υπεύθυνες για τη ζημιά στο περιβάλλον από τα τεράστιας -συγκριτικά- κλίμακας εγκλήματα που γίνονται από μεγαλοεπιχειρήσεις. Δεν θα πιστέψω ποτέ ότι η αμέλεια ενός ανθρώπου που δεν έχει ελέγξει τα καυσαέρια του αυτοκινήτου του είναι χειρότερη από μια σειρά εργοστασίων που ρυπαίνουν ανεξέλεγκτα με υπερπολλαπλάσιους ρυθμούς, πολλές φορές μάλιστα παρανομώντας ξεδιάντροπα, χωρίς την παραμικρή επίπτωση. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι μερικά ντους παραπάνω, ή μερικά ποτήρια νερό ή λίγο περισσότερο πότισμα είναι χειρότερα από τις αδικαιολόγητες ελλείψεις και κακοτεχνίες στο δίκτυο της ΕΥΔΑΠ/ΕΥΑΘ που αφήνουν τεράστιους όγκους νερού να χάνονται καθημερινά (σε πολλές περιπτώσεις μέχρι και ποσοστό 50%). Με λίγα λόγια, δεν δέχομαι ότι ο απλός κόσμος και οι καθημερινές ενέργειές του είναι η βασική αιτία για τη ζημιά στο κλίμα και στον πλανήτη γενικότερα. Και αν δεν είναι εκεί η βάση του προβλήματος, δεν μπορεί να βρίσκεται εκεί και η βάση της λύσης του.

Και όμως, με υποκριτικές, "συμβολικές" κινήσεις τύπου "Ώρα της Γης", επιχειρούν (και σε μεγάλο βαθμό πετυχαίνουν) την απόλυτη μετάθεση ευθυνών, στους τελευταίους των υπαιτίων. "Κλείστε τα φώτα", λένε, "για το καλό του πλανήτη". Και έτσι πιστεύεις έμμεσα ότι φταίνε τα δικά σου φώτα για το κακό. Και φυσικά, το κέρδος είναι διπλό: από τη μια η μετάθεση / αποποίηση ευθυνών (βλέπε παραπλάνηση), και από την άλλη το άλλοθι, η απαλλαγή των όποιων υπευθύνων από την υποχρέωση ανάληψη πραγματικής δράσης (που θα μπορούσε, ενδεχομένως, να φέρει κάποιο αποτέλεσμα, αλλά θα ενοχλούσε και κάποιους). Έτσι, κανείς δεν θα μπορεί -τουλάχιστον για λίγο καιρό- να κατηγορήσει τους αρμόδιους ότι δεν ενδιαφέρονται. "Εμείς δεν ενδιαφερόμαστε ;" θα πουν, "εμείς που οργανώσαμε την Ώρα της Γης ;!".

Και στο τέλος, μετά από το μεγάλο πανηγύρι, μιλάνε όλοι για το αποτέλεσμα, το πόσο ανακουφίστηκε το περιβάλλον έστω και από αυτή τη συμβολική ενέργεια. Το μετατρέπουν σε διαφορετικά ποσά-παραδείγματα ("σαν να αποσύρθηκαν X αυτοκίνητα !"), και εξαντλούν κάθε συζήτηση γύρω από το θέμα, για να διαλυθούν και οι τελευταίες αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητα και την αναγκαιότητα του ενθουσιώδους εγχειρήματος... Ενισχύοντας, συγχρόνως, και την αίσθηση απενοχοποίησης των μεγάλων υπεύθυνων που ανέφερα παραπάνω, αφού "εντάξει, τον σώσαμε τον πλανήτη για φέτος - αναλάβαμε δράση ως υπεύθυνοι".

Αυτό όμως τελικά, σημαίνει ότι εμείς, ο "απλός κόσμος", δεν είναι απαραίτητο να έχουμε συνείδηση, δεν χρειάζεται να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να προστατεύουμε το περιβάλλον, σημαίνει ότι μπορούμε χωρίς ενδοιασμούς να σπαταλάμε τους φυσικούς πόρους, κλπ ;

Όχι βέβαια. Και είμαι κατά κάθε είδους μηδενισμού. Γιατί τότε δεν θα είμαστε καλύτεροι από τους παραπάνω περιγραφόμενους "κυρίους", κρύβοντας τη δική μας ανευθυνότητα πίσω από την εύκολη δικαιολογία του "αυτοί κάνουν χειρότερα", αθωώνοντας τη συμπεριφορά μας, κι εμείς, με το δικό μας καθησυχαστικό άλλοθι.
Πρέπει ο καθένας μας να κάνει ότι μπορεί. Πρέπει όμως να ξέρουμε και πού πατάμε, να έχουμε την πραγματική εικόνα της κατάστασης, και ναι μεν να προσπαθούμε όσο περισσότερο μπορούμε για να τη διορθώσουμε, αλλά συγχρόνως να μην δεχόμαστε τη μεγαλύτερη ευθύνη για αυτή. Και σίγουρα όχι για να μην κατηγορήσουμε "τον εαυτούλη μας". Απλά γιατί για να διορθώσεις μια βλάβη, πρέπει πρώτα να εντοπίσεις που ακριβώς βρίσκεται. Αλλιώς σπαταλάς ενέργεια σε μια προσπάθεια που είναι καταδικασμένη να αποτύχει, ή στην καλύτερη περίπτωση, να ανακουφίσει προσωρινά τα συμπτώματα, αφού η "επιδιόρθωση" γίνεται σε λάθος κομμάτι του μηχανισμού.

"Σβήστε τα φώτα για μια ώρα"... Για την επόμενη Ώρα της Γης, σε ένα χρόνο από τώρα φυσικά (προφανώς μια ώρα το χρόνο είναι αρκετή), έχω μια καλύτερη ιδέα : Σταματήστε τα εργοστάσια του κόσμου για μια μέρα. Προωθήστε πραγματικά τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, έστω και για μια μέρα. Και για μια μέρα, οι αρμόδιοι ας αλλάξουν λίγο τα σλόγκαν τους και ας πουν μια φορά "όλοι μαζί, πρώτοι εμείς". Και ας μετρήσουμε τότε τα αποτελέσματα, πόση ενέργεια εξοικονομήθηκε, πόσο αντιστρέφθηκε το φαινόμενο του θερμοκηπίου, και πόσο μεγάλη ανάσα πήρε επιτέλους ο πλανήτης...

Περί "Παγκόσμιας οικονομικής κρίσης"...

Απόσπασμα διαλόγων από την ταινία "Sneakers", του 1992 :

_____________________________________________________

- [...] I learned everything in this world, including money, operates not on reality...
- But the perception of reality.
- Posit: People think a bank might be financially shaky.
- Consequence:
- People start to withdraw their money.
- Result: Soon, it is financially shaky.
- Conclusion: You can make banks fail.

_____________________________________________________

Αν το παραπάνω απόσπασμα το μετατρέπαμε και το προσαρμόζαμε στην τρέχουσα κατάσταση στον κόσμο, θα μπορούσε να γίνει κάπως έτσι :


- Τα πάντα στον κόσμο, λειτουργούν με βάση όχι την πραγματικότητα...
- Αλλά την αντίληψη της πραγματικότητας.
- Υπόθεση : Ο κόσμος πείθεται ότι έρχεται οικονομική κρίση.
- Αντίδραση : προληπτικά, ο κόσμος σταματάει να επενδύει ή να ξοδεύει / περιορίζει τις οικονομικές κινήσεις στο απολύτως ελάχιστο.
- Συνέπεια : Η αγορά φρενάρει απότομα, η διακίνηση χρήματος παγώνει.
- Αποτέλεσμα : Έρχεται οικονομική κρίση.
- Συμπέρασμα : Αρκεί μια "πρόβλεψη" από επίσημες πηγές, για να προκαλέσει το ίδιο το φαινόμενο που προβλέφθηκε.


Όσο απότομα ήρθε η "οικονομική κρίση", έτσι απότομα θα περάσει. Ο τρόπος είναι απλούστατος : Επίσημα χείλη θα ανακοινώσουν ότι "πολύ σύντομα η κρίση θα περάσει". Έτσι, σε μια αντιστροφή του παραπάνω σεναρίου, ο κόσμος θα αντιδράσει θετικά, η οικονομία θα αρχίσει να κινείται λίγο περισσότερο, η αγορά θα αρχίσει σιγά-σιγά να ξεκολλάει. Αποτέλεσμα : η κρίση θα περάσει, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά την "πρόβλεψη".

Η αρχή της αυτοεπαληθευόμενης προφητείας στην πράξη.

Pause II

Δεν είναι παρατημένο αυτό το blog, και σίγουρα δεν είναι ένας ενθουσιασμός που πέρασε ή κάτι τέτοιο. Δεν είναι ότι δεν έχω τι να πω, ή ότι δεν θέλω να τα πω - είναι ακριβώς το αντίθετο. Είναι ότι αυτόν τον καιρό είναι τόσα πολλά στις σκέψεις μου, τόσο "συμπιεσμένα" και μπερδεμένα, που όσο και να προσπαθώ είναι αδύνατον να βγουν με οποιαδήποτε λογική δομή. Το ξέρω, προσπάθησα. Ξεκινάω και στην πορεία το χάνω, σαν να θέλουν να περάσουν όλες οι σκέψεις μαζί από το ίδιο στενό άνοιγμα - αποτέλεσμα, ή δεν περνάει καμία, ή... διαλύεται το άνοιγμα ! Στην καλύτερη περίπτωση, αρχίζω με ένα θέμα και πριν το καταλάβω έχω γράψει 5 παραγράφους, μέσα στις οποίες έχω περάσει από τόσα διαφορετικά θέματα, που στο τέλος καταλήγει πολύ δύσκολο να βγάλει κανείς νόημα - ακόμα κι εγώ ο ίδιος !

Αυτό το blog είναι για μένα ένα είδος διεξόδου, ένας τρόπος να μπορώ να βγάζω προς τα έξω όσα ...πιέζουν να βγουν. Μου αρέσει πολύ όταν βρίσκονται άνθρωποι που διαβάζουν αυτά που έχω να πω, συμφωνούν, διαφωνούν, σχολιάζουν, κλπ. Όμως από την άλλη, δεν μπορώ και δεν θέλω να "γράφω για να γράφω", μόνο και μόνο για να ενημερώνεται συχνά αυτή η σελίδα.

Από την άλλη... Μου έλλειψε ! Γι' αυτό και θα προσπαθήσω σιγά σιγά να ξεμπερδέψω τις σκέψεις μου, θα επιχειρήσω να βάλω το μπάχαλο του μυαλού μου σε μια σχετική τάξη, ώστε να μπορώ τουλάχιστον να αρθρώνω πέντε κουβέντες που να βγάζουν, έστω κάποιο νόημα. Άλλωστε είναι γνωστό ότι το να γράφεις τις σκέψεις σου σε κάνει να τις επαναπροσεγγίσεις, ίσως από λίγο διαφορετική γωνία. Και αυτό είναι πάντα χρήσιμο.