Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Τσιτσόπουλος...

Αυτή τη φορά ο Αντώνης Κανάκης στην εκπομπή του στον Imagine 89,7 ξεπέρασε τα όρια. Ή ίσως χάραξε καινούρια.

Εδώ και καιρό ήταν μόνιμη κατάσταση το μονότονο χιούμορ, επιπέδου επιθεώρησης, αποτελούμενο σχεδόν αποκλειστικά από σεξουαλικά υπονοούμενα, που αγγίζουν πολλές φορές τα όρια του χυδαίου. Άλλο το περιστασιακά "πικάντικο" και "πονηρό" χιούμορ, που αν γίνει έξυπνα και ισορροπημένα μπορεί να είναι πραγματικά απολαυστικό, και άλλο μια εικόνα που θυμίζει έφηβο με μυαλό κολλημένο σε ένα μόνο πράγμα.

Δεν με ενόχλησε πολύ και η πλάγια διαφήμιση ("εμείς στο μαγαζί μου παίζουμε τάδε μουσική... κάνουμε αυτό... εκείνο... ξεχωρίζουμε... περνάμε πολύ καλά..." - "πες μας ποιο και πού είναι το μαγαζί σου" - "ε, δεν θέλω να τα λέω αυτά στον αέρα... αφήστε το..." [ώσπου κάποιος άλλος συνεργάτης ονομάζει το μαγαζί στον αέρα]). Γιατί αυτή η ψευτοσεμνότητα ; Θα ήταν αθέμιτο να διαφημίσει κάποιος το δικό του μαγαζί από τον δικό του σταθμό ; Σαφώς και όχι. Μήπως είναι απλώς μια ευκαιρία να δείξουμε έναν "καθωσπρεπισμό", που στους άλλους ευθέως καταδικάζουμε ;

Ούτε οι υποκρισίες του τύπου "μην τρώτε το παραμύθι / πρόλογο από τα κανάλια", "κλείστε / πετάξτε την τηλεόραση" και άλλα τέτοια, από ανθρώπους που έχτισαν καριέρα ακριβώς εκεί, στην τηλεόραση. Και το έκαναν καλά, ομολογουμένως, χρησιμοποιήθηκαν αλλά και χρησιμοποίησαν το μέσο με επιτυχία. Τώρα όμως που δεν είναι εκεί... "κλείστε την τηλεόραση". Θέλω να δω, όταν θα ξαναβγούν στην τηλεόραση (που θα γίνει κάποια στιγμή), τι θα λένε ; "εντάξει, τώρα ανοίξτε την για λίγο" ;

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι όλα τα παραπάνω είναι απλά θέμα γούστου. "Αν δεν σου αρέσει άλλαξε σταθμό" είναι η εύκολη απάντηση, συνήθως προερχόμενη από αυτούς που ζητούν μόνο τα θετικά σχόλια και απορρίπτουν κάθε αρνητική κριτική. Είναι και αυτή μια άποψη : αν το ότι αυτά αρέσουν σε πολλούς θεωρείται αρκετό, και στόχος είναι μόνο η μεγάλη ακροαματικότητα, σύμφωνοι. Και η "Μαρία η Άσχημη" έχει μεγάλη τηλεθέαση.

Αλλά η συμπεριφορά του Αντώνη Κανάκη την Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου ξεπέρασε τα όρια. Όταν κάποιος ακροατής έστειλε ένα μήνυμα κατακρίνοντας το "σεξουαλικό αστείο" περί ψηλάφισης στήθους (απολύτως δικαιολογημένα νομίζω), εκείνος άστραψε και (τα) βρόντηξε. Παραθέτω δικές του εκφράσεις, στον αέρα, απευθυνόμενος σε ακροατές : "πειραγμένα μυαλά", "έχετε φάει πρόλογο", "πλύση εγκεφάλου", "σοβαροφανείς", "χωρίς χιούμορ". Αναρωτιέμαι, για τον Αντώνη, έτσι περιγράφονται οι άνθρωποι που διαφωνούν με αυτόν ; Ή αυτοί που δεν βρίσκουν το "χιούμορ" του τόσο έξυπνο, πρωτότυπο και πνευματώδες όσο εκείνος θέλει να πιστεύει ότι είναι ; Ή ακόμα χειρότερα, αυτοί που τολμούν να εκφράσουν τη διαφωνία τους ; Έτσι είναι "το ραδιόφωνο, όπως το φαντάστηκε" ;

Τέλος, αφού "έλουσε" κανονικά τον θρασύτατο ακροατή που έδωσε 60 λεπτά (59,5 για την ακρίβεια) για να τολμήσει να κάνει την παρατήρησή του (μάλλον γιατί ενδιαφερόταν αρκετά για το συγκεκριμένο ραδιόφωνο, γιατί αλλιώς απλά θα άλλαζε συχνότητα), αλλά και τους ομοίους του, σηκώθηκε και, φανερά παρεξηγημένος, παράτησε την ίδια του την εκπομπή (και τους ακροατές που τον τιμούν κάθε μέρα) στα χέρια των συνεργατών του. Οι οποίοι συνέχισαν αξιοπρεπώς, προσπαθώντας να ισορροπήσουν την κατάσταση, αν και σε καθαρά δύσκολη θέση. Θεαματική έξοδος, ομολογουμένως. Εντυπωσιακή συμπεριφορά. Εύγε.

Περίμενα αρκετά πριν δημοσιεύσω αυτό το κείμενο. Είχα καλούς λόγους να περιμένω τις επόμενες εκπομπές, στις οποίες περίμενα να ακούσω έστω και μια μικρή αναφορά στο περιστατικό. Δεν μιλάω για επίσημες απολογίες, δημόσιες μετάνοιες και τέτοιες αηδίες. Περίμενα όμως από έναν άνθρωπο σαν τον Αντώνη, να ακούσω κάτι, έστω χαλαρά ένα απλό "ok ρε παιδιά, ήμουν λίγο χάλια προχθές, σόρρυ", ή κάτι τέτοιο, και μετά να ξεχαστεί. Άνθρωποι είμαστε, και όλοι έχουμε και τις μαύρες μας κάποιες φορές. Αν όμως κάποιος θέλει να είναι τόσο "αληθινός" ώστε να τις βγάζει και προς τα έξω από τέτοια θέση, πιστεύω ότι θα έπρεπε είναι εξ ίσου αληθινός και στην παραδοχή του "φάουλ".
Αντί αυτού όμως, τη Δευτέρα η εκπομπή ήταν μια από τα ίδια : Ούτε η παραμικρή αναφορά στο επεισόδιο, και... "μανούλες", σεξουαλικά υπονοούμενα, νούμερα σουτιέν, και άλλα συνηθισμένα, συμπεριλαμβανομένου μάλιστα και του γνωστού πια "αστείου" περί ψηλάφισης, η αφορμή δηλαδή για το περιστατικό της Παρασκευής. Ωραία κίνηση αυτό το τελευταίο, εύγε και πάλι.

Ίσως είναι μόδα, και απλά αδυνατώ να συμβαδίσω με την εποχή μου. Ίσως είναι πια απαραίτητο, για να δείξεις πόσο "αληθινός" είσαι, να προσβάλλεις ανοιχτά τους ανθρώπους στους οποίους χρωστάς αυτήν ακριβώς τη θέση που έχεις. Γιατί αυτοί οι ακροατές (και για πολλά χρόνια τηλεθεατές) σε έφεραν εδώ που είσαι - και όχι, δεν εννοώ ότι σου έκαναν χάρη, προφανώς το κέρδισες. Αλλά η θέση που κέρδισες δεν σου δίνει λευκή επιταγή, ούτε δικαίωμα στην ασέβεια και την προσβολή. Αντιθέτως, όσο μεγαλύτερη η επιτυχία και η αγάπη του κοινού, τόσο μεγαλύτερη η ευθύνη σου απέναντί του, τόσο μεγαλύτερος ο σεβασμός που του οφείλεις. Και όσο μεγαλύτερη η επιρροή που έχεις σε αυτό το κοινό, τόσο μεγαλύτερη η ευθύνη σου για την κατεύθυνση προς την οποία το επηρρεάζεις. Όταν κατακρίνεις -και καλά κάνεις- την κατάσταση της "κοινωνίας", πρόσεχε ποια είναι η συμβολή σου στη διαμόρφωσή της.

Όπως είπα όμως, ίσως είμαι γραφικός. Ίσως είμαι πίσω από την εποχή μου, ντεμοντέ, ακόμα και ρομαντικός.

Εμπρός λοιπόν στο δρόμο που χάραξε ο Τσιτσόπουλος. Εκείνος τουλάχιστον, μέσα στον ...εξάψαλμο, φρόντισε να προσθέσει "πλάκα κάνω εννοείται, έτσι ;". Ίσως ακόμα κι εκείνος να είναι πια ντεμοντέ.

Τηλεόραση με άποψη

Νύχτα Πέμπτης, αργά (πρώτες ώρες Παρασκευής). Η εκπομπή του δημοσιογράφου έχει φτάσει στο τέλος για απόψε. Ο δημοσιογράφος κλείνει, με μια πομπώδη ατάκα που για άλλη μια φορά προβάλλει το απέραντο ήθος, την τιμή, την αξιοπρέπειά του κλπ. Τελευταίο πλάνο, η αποθέωσή του από τους καλεσμένους του, σαν απάντηση στο άνευ προηγουμένου υπόδειγμα ευγενούς συμπεριφοράς.
Fade-out.
Πρώτη διαφήμιση, καπάκι, αμέσως μετά την παραπάνω σκηνή :

ΤΑΑΑΑΑΚΑ, ΤΑΚΑ-ΤΑΚΑ, ΤΑΚΑ-ΤΑΚΑΑΑ, ΤΑΑΑΑ ! (δις)

Τι να σχολιάσω ; Τα γεγονότα μιλούν μόνα τους.

(Φήμες ότι ο υπεύθυνος ροής του καναλιού μετατέθηκε σε σταθμό αναμετάδοσης σε νησί άγονης γραμμής είναι ανεπιβεβαίωτες)

Ο αγχωμένος Αλέξης (όχι ο δαρμένος, ο άλλος)

Έχουμε μια τάση να δραματοποιούμε ή να μεγαλοποιούμε τα πάντα. Ούτε "τέλος εποχής είναι", ούτε "αρχή μιας νέας", ούτε τίποτα από αυτές τις μεγάλες κουβέντες, τουλάχιστον όχι λόγω της ηλικίας και μόνο. Γιατί όπως η μεγάλη ηλικία δεν εγγυάται εμπειρία, σοφία και σύνεση, έτσι και η νεαρή δεν εγγυάται απαραίτητα φρέσκες ιδέες, αγωνιστικότητα και αποφασιστικότητα. Αυτά φαίνονται στην πράξη.

Σίγουρα είναι εντυπωσιακό, πώς ένας 33άρης που πριν 1,5 χρόνο καλά-καλά δεν τον ξέραμε καν, αναλαμβάνει τον έλεγχο ενός κόμματος του 10% (σύμφωνα με διάφορες δημοσκοπήσεις). Θα περίμενα όμως από αυτόν τον 33άρη έναν διαφορετικό λόγο, και πολύ περισσότερο, διαφορετικές πράξεις, και όχι από την πρώτη μέρα ανάληψης των υποχρεώσεών του να δείχνει ότι ακολουθεί το εγχειρίδιο του έλληνα πολιτικού κατά γράμμα. Όταν μπαίνεις σε ένα σύστημα που δεν σου αρέσει, προσπαθείς να το αλλάξεις, δεν προσαρμόζεσαι (και μάλιστα τόσο γρήγορα και εύκολα) σε αυτό.

Ελπίζω ο συμπαθής Αλέξης να το καταλάβει εγκαίρως. Αλλιώς, η μικρή ηλικία του δεν θα είναι τίποτα άλλο παρά μια εμφανισιακή πρωτοτυπία στον πολιτικό κόσμο. Και θα είναι κρίμα, ένας νέος άνθρωπος να έχει τη θέση και τη δύναμη να κάνει μια μικρή ή μεγάλη διαφορά - και ίσως και πραγματικά να ξεκινήσει μια κάποια "νέα εποχή" - και να αφήσει αυτή τη δύναμη να πάει χαμένη.

Ελπίζω για το αντίθετο. Ο χρόνος θα δείξει, όπως λένε, αρκεί να μην είναι πολύς αυτός ο χρόνος.