Το λεωφορείο φτάνει. Ανεβαίνω μηχανικά, με το μυαλό μου φορτωμένο με τις σκέψεις της ημέρας. Στέκομαι όρθιος στο συνηθισμένο μου σημείο. Καθώς ξεκινάμε, ρίχνω μια ματιά γύρω μου. Δίπλα μου είναι μια παρέα, κάπου 10 άτομα, αγόρια και κορίτσια, θα είναι κάπου ανάμεσα σε 20 και 30 ετών. Έχουν κάνει "κατάληψη" το σετ τεσσάρων αντικριστών καθισμάτων ακριβώς πίσω από τον οδηγό, αλλά και του χώρου γύρω από αυτά. Έχουν κέφι, μιλάνε, γελάνε, συζητάνε. Γελαστά παιδιά όλοι και όλες, κάποιοι και λίγο εκκεντρικοί στην εμφάνιση, συνολικά ευχάριστες παρουσίες, τραβούν την προσοχή. Ρίχνω μια ματιά και ξαναγυρνάω στις σκέψεις μου.
Ελάχιστα λεπτά αργότερα, μέσα στις κουβέντες και τα γέλια της παρέας τους, αρχίζουν να ακούγονται κάποιες συγχορδίες, χαμηλά, παιχνιδιάρικα. Ανακαλύπτω ότι το παιδί με την πλάτη προς εμένα έχει στα χέρια του μια μικρή κιθάρα, και έχει αρχίσει να "γρατζουνάει" χαλαρά. "Κέφια", σκέφτομαι, και μου έρχεται να χαμογελάσω, αλλά οι σκέψεις του φορτωμένου μυαλού μου δεν με αφήνουν.
Δεν περνάει ένα ακόμα λεπτό, και το χαλαρό γρατζούνισμα δίνει σταδιακά τη θέση του σε ένα δυνατό, καθαρό παίξιμο, σε ρυθμούς reggae. Η παρέα δείχνει να μην εκπλήσσεται. Και μετά από λίγο, το παιδί που παίζει, αρχίζει έτσι, ξαφνικά, να τραγουδάει. Και η πρώτη έκπληξη είναι η φωνή του : Δυνατή, τόσο που ψάχνεις να βρεις τη μικροφωνική εγκατάσταση. Εκφραστική, με σπάνια χροιά, ζεστή, με πάθος. Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, αλλά ίσως από τις καλύτερες φωνές που έχω ακούσει. Και μετά, το τραγούδι : Ένα υπέροχο, αργό αλλά ρυθμικό, reggae κομμάτι, ρομαντικό, ατμοσφαιρικό, αισιόδοξο - ή με μια λέξη, απλά μαγικό.
Η κιθάρα, η φωνή, το τραγούδι, ακούγονται δυνατά και καθαρά σε όλο το λεωφορείο. Οι υπόλοιποι επιβάτες έχουν σιωπήσει απόλυτα. Μια κοπέλα από την παρέα αρχίζει, απολύτως αβίαστα, να συνοδεύει χαμηλόφωνα, με μία επίσης υπέροχη φωνή.
Η σκηνή είναι εξωπραγματική, σχεδόν σουρεαλιστική. Ρίχνω μια ματιά γύρω μου. Τα μάτια των περισσότερων είναι καρφωμένα στην παρέα. Κανείς δεν μιλάει, δεν σχολιάζει, κανείς δεν θέλει να χαλάσει τη στιγμή. Ακούγοντας το τραγούδι, ζώντας και συμμετέχοντας σε αυτή την κατάσταση, αισθάνομαι μια ευφορία που μου είχε λείψει. Χαμογελάω από μέσα μου, αλλά αυτή τη φορά, οι βασανιστικές μου σκέψεις έχουν διαλυθεί. Χαμογελάω και πραγματικά, κάτι που είχα να κάνω μέρες. Κάποιοι από την παρέα με βλέπουν, και ανταποδίδουν το χαμόγελο. Το τραγούδι συνεχίζει - το παιδί δείχνει ότι παίζει και τραγουδάει, όχι για να δώσει παράσταση, όχι για τον κόσμο, αλλά πρώτα για τον εαυτό του. Ξεχνώντας πλέον εντελώς πού βρίσκομαι, κλείνω τα μάτια και αφήνομαι. Για λίγα λεπτά, χάνομαι στον υπέροχο ρυθμό, τον αισιόδοξο στίχο, την αναπάντεχα μαγική ατμόσφαιρα. Πάντα χαμογελώντας.
Στο τέλος του κομματιού, η παρέα εισπράττει ένα αυθόρμητο χειροκρότημα, από τους περισσότερους - και όσοι δεν το έκαναν, είμαι σίγουρος ότι ήταν από αμηχανία, παρά από οτιδήποτε άλλο. Η παρέα συνεχίζει την κουβέντα και την πλάκα της.
Σε λίγο, αρχίζει νέο "τζαμάρισμα", και πάλι χαλαρά, σε χαμηλή ένταση. Αυτή τη φορά, εξελίσσεται λίγο διαφορετικά : Η πρώτη συνοδεία στα μελαγχολικά ακόρντα είναι και πάλι από τη φωνή της κοπέλας, που συνοδεύει την κιθάρα σχεδόν ενστικτωδώς, και εν μέσω κουβεντούλας με τον διπλανό της. Δεν τραγουδάει με συγκεκριμένα λόγια, χρησιμοποιεί τη φωνή της σχεδόν σαν πνευστό όργανο. Σε λίγο - όπως πλέον περιμέναμε όλοι, πόσο εύκολα καλομαθαίνει κανείς ! - αρχίζει να ακούγεται και πάλι εκείνη η καταπληκτική φωνή. Το τραγούδι σταδιακά μεταμορφώνεται, αυτή τη φορά σε κάτι πιο δυναμικό, έντονο, ξεσηκωτικό. Για άλλη μια φορά χάνομαι και απολαμβάνω, όπως και όλοι.
Έχω ήδη αποφασίσει πως δεν θα κατέβω αν δεν κατέβουν αυτοί, κι ας είναι αυτό το τελευταίο λεωφορείο, κι ας μην έχω πάνω μου αρκετά για ταξί ! Όμως, στη διάρκεια του δεύτερου τραγουδιού, κάποιος από την παρέα πατάει το κουμπί της στάσης. Στην επόμενη κατεβαίνουν.
Φτάνουμε στη στάση, το λεωφορείο σταματάει, οι πόρτες ανοίγουν. Το τραγούδι όμως δεν έχει τελειώσει. Και συνεχίζει. Αυτά τα πράγματα, δεν σταματάνε εύκολα. Ο φίλος που τραγουδάει δεν το αφήνει, όχι τώρα που το φινάλε θέλει ακόμα λίγα δευτερόλεπτα. Παραμένουμε σταματημένοι στη στάση, με την υπόλοιπη παρέα να στέκεται μπροστά στην ανοιχτή πόρτα. Κανείς δεν διαμαρτύρεται. Ο κόσμος δεν ανυπομονεί. Ο οδηγός δεν βιάζεται.
Το τραγούδι τελειώνει, το παιδί μαζεύει βιαστικά την κιθάρα του και τα πράγματά του, και κατεβαίνουν όλοι. Η πόρτα κλείνει και ξεκινάμε.
Εγώ θα κατέβω μετά από δύο στάσεις. Στη διάρκεια αυτής της ελάχιστης απόστασης, τα πάντα μου φαίνονται πλέον... ασπρόμαυρα. Οι υπόλοιποι επιβάτες, θέλοντας ίσως να κρατήσουν τη "γεύση" της εμπειρίας, παραμένουν σιωπηλοί. Κι εγώ αισθάνομαι ότι για λίγο, μεταφέρθηκα κάπου αλλού. Σε ένα μέρος όπου ο πολιτισμός είναι υπαρκτός και αληθινός, μέσα σε όλους μας, και δεν χρειάζεται να επιβληθεί. Σε ένα μέρος όπου η τέχνη δεν χρησιμοποιείται σαν βιτρίνα, σαν προνόμιο, ή σαν δείγμα ψεύτικης ανωτερότητας, αλλά μπορεί να πηγάζει από τον καθένα, και χαίρει σεβασμού και εκτίμησης από όλους. Σε ένα μέρος όπου μερικά ζεστά χαμόγελα, μια θετική στάση, και λίγη μουσική μπορούν να νικήσουν και να αλλάξουν και τη χειρότερη διάθεση.
Αν κάπως τα φέρει η τύχη και διαβάσει αυτές τις γραμμές κάποιος από εκείνη την παρέα... Ευχαριστώ ! Χωρίς ίσως να το καταλάβετε, κάνατε πολύ περισσότερα από το να φτιάξετε απλώς τη μέρα μου. Αυτή τη διαδρομή που μοιραστήκατε μαζί μας, θα τη θυμάμαι, κάθε φορά που το έχω ανάγκη. Εύχομαι να είστε πάντα έτσι.
