Σκυλιά δολοφόνοι, ή ανεύθυνα αφεντικά ;

Ο μύθος ότι τα pit bull είναι σκυλιά δολοφόνοι, δεν μπορούσε να είναι πιο ηλίθιος. Υπάρχει ένα παρελθόν, από μια εποχή που τα ανέτρεφαν κυρίως για να συμμετέχουν σε σκυλομαχίες, για να πέφτουν στοιχήματα, άρα έπρεπε να τα κάνουν όσο γίνεται πιο άγρια και επιθετικά. Αυτό ευθύνεται για τη γενική (και άκρως λανθασμένη) αντίληψη που υπάρχει και σήμερα. Οποιοδήποτε σκυλί, οποιασδήποτε ράτσας (δεδομένης μιας σωματικής δύναμης), μπορεί να γίνει επιθετικό, ως και δολοφονικό, αν ανατραφεί και εκπαιδευτεί ανάλογα. Ο λόγος που επιλέγονταν η συγκεκριμμένη ράτσα για σκυλομαχίες είναι ακριβώς η μυική τους δύναμη. Τα pit bulls δεν είναι δολοφόνοι, οι ιδιοκτήτες τους είναι συχνά ανεύθυνοι.

Εδώ είναι η ιστορία της Cyan, του pit bull του Howard Margolius, αμερικάνου φίλου και συναδέλφου μου, που αποτελεί δυνατό παράδειγμα που επαληθεύει όλα τα παραπάνω. Επίσης, περισσότερες πληροφορίες για τη ράτσα υπάρχουν άφθονες στο internet, ενδεικτικά αναφέρω τα παρακάτω :
Pit Bull Breed History
Wikipedia
Facts and Myths About Pit Bull History

Τώρα, γιατί τα γράφω, και ποιον θα ενδιαφέρουν όλα αυτά ; Όσους αγαπάνε τα σκυλιά και τους ενοχλούν οι ανόητοι (και άδικοι) σχετικοί μύθοι που διαιωνίζονται. Είμαι κι εγώ μέσα σε αυτούς. Μπορεί στην Ελλάδα να μην έχουμε ανάλογους νόμους που απαγορεύουν συγκεκριμμένες ράτσες (ευτυχώς), αλλά η αντίληψη για τα pit bulls υπάρχει και εδώ. Και σαφέστατα υπάρχουν και ανεύθυνοι/ανόητοι (επιεικώς) ιδιοκτήτες σκυλιών.
Και εκτός των άλλων, αυτή η ιστορία είναι και ένα απλό παράδειγμα του πόσο επιπόλαιοι μπορεί να είμαστε όλοι κάποιες φορές, και πώς συχνά βιαζόμαστε να βγάλουμε αυθαίρετα συμπεράσματα γύρω από θέματα που δεν γνωρίζουμε καλά, και βασιζόμαστε μόνο στο τι ακούγεται, "τι λέει ο κόσμος".

Μεγαλοδημοσιογραφίσκοι...

...που στηρίζουν και τρέφουν το σύστημα αποπροσανατολισμού του κοινού. Βρίσκουμε κάθε εβδομάδα ή κάθε μήνα ένα θέμα, το πιάνουμε και το ξεσκίζουμε, και σπαταλάμε απίστευτο χρόνο (τηλεοπτικό) ή χώρο (έντυπο) λέγοντας ό,τι παπαριά μας κατέβει, ή αλλιώς, το μακρύ και το κοντό μας. Και στο μεταξύ, στο φόντο, τρέχουν οι πραγματικά κρίσιμες εξελίξεις, που όμως αν τις αφήναμε να φανούν θα ενοχλούσαν ιδιαίτερα.
Λένε ότι ενημερώνουν, ότι καταγγέλουν, και ότι σχολιάζουν - στην πραγματικότητα όμως αποπροσανατολίζουν, χαϊδεύουν, και κουτσομπολεύουν αντίστοιχα. Γιατί "ενημέρωση" δεν είναι ένα δελτίο ειδήσεων με 40 λεπτά χάους και επίδειξη έλλειψης πολιτισμού και ωριμότητας, καυγαδίζοντας για κάποιο θέμα, και μόλις 10 λεπτά "ξεπέτα" τις υπόλοιπες εξελίξεις (συχνά πολύ σημαντικότερες) στη χώρα και τον κόσμο. "Καταγγελία", δεν είναι το χάιδεμα όσων μας συμφέρει (ανάλογα με το πού είναι ταγμένος ο καθένας), και χτύπημα μόνο εκεί που μας πονάει (π.χ. για την ενοποίηση του ΤΕΒΕ με άλλα ταμεία που έγινε πέρυσι, δεν ακούστηκε ποτέ τίποτα - όταν όμως πήγαν να αγγίξουν το δικό τους ταμείο, ήταν το κύριο θέμα για καιρό). Και "σχολιασμός" δεν είναι οι αυθαίρετες υποθέσεις και η ακατάσχετη σεναριολογία, κατασκευασμένη με απίστευτη φαντασία και συχνά βασισμένη σε "έγκυρες πηγές" που αποδεικνύονται (κωμικο)τραγικά ανακριβείς την επόμενη κιόλας μέρα.

Τέλος, πρέπει να καταλάβουν ότι τα μέσα στα οποία εργάζονται (και ενίοτε διευθύνουν), δεν είναι το προσωπικό τσιφλίκι τους, που μπορούν να το χρησιμοποιούν για να λύνουν τις προσωπικές διαφορές τους, να "χτυπάνε" αυτούς που θεωρούν εχθρούς, και γενικότερα να εξυπηρετούν τα δικά τους προσωπικά συμφέροντα ή να υπηρετούν τους ιδιοτελείς σκοπούς τους. Υποτίθεται, ότι θα έπρεπε να υπηρετούν τον θεατή/ακροατή/αναγνώστη. Αλλά βλέπεις, όταν από λειτουργός της δημοσιογραφίας γίνεσαι celebrity και πρώτη μούρη, στο πακέτο περιλαμβάνεται και το καλάμι. Το οποίο κανείς τους δεν αφήνει να πάει χαμένο. Και κάπου στην πορεία, είναι τέτοια η έπαρσή τους που πείθουν ακόμα και τους εαυτούς τους ότι είναι θεοί: "Άμα τον πιάσω θα τον τσακίσω"... "Όποιος μπλέξει μαζί μου το μετανιώνει"... και άλλες τέτοιες μετριοφροσύνες. Ανθρωπάκια. Πόσο γελοίοι είναι μερικοί από αυτούς, είμαι σίγουρος ότι δεν έχουν ιδέα.

Δεν μιλάω για όλους. Υπάρχουν εξαιρέσεις, ευτυχώς. Αναλογικά ελάχιστες όμως. Υπάρχει ακόμα το πραγματικό ρεπορτάζ, η πραγματική και αμερόληπτη ερευνητική δημοσιογραφία, η ενημέρωση, ακόμα και η πραγματική άποψη. Πάντα όμως έχει Β' ρόλο, ποτέ πρωταγωνιστικό. Τα δελτία και οι εφημερίδες πωλούνται από τα "πρωτοκλασάτα" ονόματα και τις κατινίστικες τακτικές τους.

"Στην υπηρεσία της ενημέρωσης", λένε οι περισσότεροι από αυτούς. Την τύφλα τους. Στην υπηρεσία του εαυτού τους, της τηλεθέασης/κυκλοφορίας, της τσέπης τους και της μεγαλομανίας τους. Μεγαλοδημοσιογραφίσκοι.

"Blogs & Bloggers"... Σκηνή πρώτη

Ωραία εποχή διάλεξα να ξεκινήσω αυτό το blog. Εδώ και αρκετές μέρες ακούω συνέχεια στα ΜΜΕ (και κυρίως στις ειδήσεις), να αναφέρονται στους "bloggers". "Οι bloggers έκαναν [αυτό]", "οι bloggers οργανώθηκαν για [εκείνο]", "οι bloggers καταγγέλουν την κυβέρνηση", "οι bloggers διασπούν την αντιπολίτευση", "οι bloggers προστατεύουν το περιβάλλον", ακόμα και πράγματα όπως "ο [X πολιτικός] έδωσε συνέντευξη στους bloggers"... Bloggers εδώ, εκεί, παντού. Ακούς μέχρι και το παλαβό, κυρίως από τηλε-δημοσιογράφους : μόλις αναφερθεί η λέξη "internet" (φτου κακά, διαβολικά πράγματα), απαντούν με διάφορα του τύπου "ναι ξέρω, οι bloggers"...!

Τι είναι αυτοί οι bloggers ρε παιδιά ; Αίρεση ; Οργάνωση ; Κάποια μειονότητα ; Φυλή ; Όχι τίποτα, αλλά να ξέρω, γιατί θεωρητικά, από τη στιγμή που αυτό το κείμενο δημοσιεύεται εδώ, ανήκω κι εγώ σε αυτό το "κάτι". Και αν αυτό το κάτι έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις, ε όχι και να μείνω απ'έξω... Γιατί φαίνεται ότι μέχρι πρόσφατα, δεν είχα δικαίωμα συμμετοχής σε όλες τις θαυμαστές δραστηριότητες των bloggers (αλήθεια, οργανώνονται και εκδρομές; ).

Blogger, είναι προφανέστατα ο οποιοσδήποτε διατηρεί ένα blog. Σώπα, θα μου πείτε. Για όλους τους media-κηδες όμως, νομίζω ότι τελικά είναι απλά ο τελευταίος "super cool" (μπλιαχ) όρος που μάθανε ξαφνικά, και χρησιμοποιούν όσο περισσότερο μπορούν, για να δείξουν πόσο σύγχρονοι, ενημερωμένοι και πόσο μέσα στα πράγματα είναι. Άσχετα αν ταιριάζει στην περίπτωση. Αρκεί να έχει κάποια μακρινή σχέση με το θέμα. Είναι όπως όταν, πριν χρόνια, ξαφνικά έμαθαν όλοι (οι ίδιοι) το SMS. Από εκείνη τη στιγμή, και για αρκετό καιρό, οτιδήποτε μπορείς να κάνεις μέσω κινητού εκτός από το απλό τηλεφώνημα, οι "ειδήμονες" το ονόμαζαν SMS με απόλυτη σιγουριά και αυτοπεποίθηση για τις φοβερές γνώσεις τους. Και υπάρχουν άπειρα ακόμα παραδείγματα ίδιας νοοτροπίας.

Το ακόμα χειρότερο είναι πως υπάρχουν και άνθρωποι που (ίσως από επιλογή) δεν έχουν σχέση με τεχνολογία, internet κλπ, και, μη έχοντας άλλη άποψη ή προσωπική πείρα, δέχονται και αφομοιώνουν όλα αυτά που ακούν και διαβάζουν σχετικά. Και η βλακεία του όλου θέματος διαστέλλεται και εξαπλώνεται ακόμα περισσότερο.

Κύριε πρόεδρε των bloggers (υποθέτω ότι θα υπάρχει κάποιο σωματείο, ένωση, κάτι τέλος πάντων), θα ήθελα να εγγραφώ και εγώ. Τι δικαιολογητικά θα χρειαστώ ; Γιατί την επόμενη φορά που κάποιος θα "δώσει συνέντευξη στους bloggers", και όχι γενικά "στον κόσμο με πρόσβαση στο internet", θα ήθελα να έχω κι εγώ δικαίωμα παρακολούθησης.

Αυτά προς το παρόν. Πάω τώρα να δω κανένα βιντεάκι από τους bloggers "YouTube", να χαλαρώσω λίγο. Περισσότερα στο επόμενο.

Τα βασικά...

...στα γρήγορα. Ποιος νομίζω ότι είμαι ; Τι νομίζω ότι θα γράφω εδώ ;

Νομίζω ότι είμαι 34 ετών, και σε μια μόνιμη εφηβεία. Νομίζω ότι δουλεύω στο χώρο της "ψηφιακής δημιουργίας", ή αλλιώς, σχεδόν ό,τι έχει να κάνει με ψηφιακή εικόνα. Νομίζω ότι τα τρελλά και παλαβά που βλέπουμε γύρω μας καθημερινά, πρέπει να λέγονται, και συχνά, να καταγγέλονται. Για ποια πράγματα μιλάω ; Για όλα, τα πάντα, τουλάχιστον όσα έχουν να κάνουν με τον κόσμο γύρω μας και τη συμπεριφορά μας. Για ενοχλητικά, κωμικά, εκνευριστικά, ευχάριστα ή ό,τι άλλο, πράγματα που συμβαίνουν στην κοινωνική ή επαγγελματική ζωή (εδώ ειδικά μπορώ να γράψω βιβλίο !), και γενικώς στην καθημερινότητα.
Δυστυχώς, νομίζω ότι στην εποχή μας η τελευταία άμυνα του καθενός απέναντι στην παράνοια είναι η δημοσιοποίηση. Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον είναι θεραπευτική : "ουφ, τα 'πα και ξαλάφρωσα". Και αν τα όσα έχει κανείς να πει, βρουν και ακροατήριο, τότε πιθανόν να υπάρξει και πιο ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Τέλος, νομίζω ότι έχω την τάση να φλυαρώ, κάτι που θα προσπαθήσω να μην κάνω εδώ ! Τέλος λοιπόν με τις συστάσεις και τα βασικά, για να περάσω επιτέλους σιγά-σιγά στην ουσία.


Υ.Γ. : Το πρώτο σχόλιο είναι γεγονός ! Τελικά είναι πολύ ωραίο να ξέρεις ότι αυτά που έχεις να πεις, κάποιος ίσως θα κάνει τον κόπο να τα ακούσει. Θενκς !

2008 : "New Year's resolution"...

Αυτή τη φορά πήρα την απόφασή μου για τη νέα χρονιά ...κατόπιν εορτής, κυριολεκτικά. Και το ακόμα πιο περίεργο... την πραγματοποιώ. Το σκέφτομαι (και το ψιλοετοιμάζω) αρκετό καιρό, αλλά τώρα ήρθε νομίζω και η σειρά μου να αρχίσω το σπορ του blogging. Γιατί ; Επειδή είναι μόδα, super cool, hip, trendy και άλλες αγγλικές λέξεις ; Μπα... αν ήταν αυτός ο λόγος θα το είχα κάνει από καιρό. Απλά, κάποια στιγμή φτάνεις (ή μήπως μόνο εγώ;) στην κατάσταση που θέλεις να βγεις και να αρχίσεις να φωνάζεις, από όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω σου. Και υπάρχουν δύο τρόποι, ο παλιός και γραφικός (βγαίνω στην ταράτσα και φωνάζω), και ο μοντέρνος (ανοίγω blog). Και επειδή ο πρώτος ενδέχεται να οδηγήσει, εκτός των άλλων, και σε "φιλικές" συναντήσεις με ανθρώπους με άσπρες φόρμες, διαλέγω τον δεύτερο.

Περισσότερα σε επόμενο post. Καλή χρονιά σε όλους (τους χιλιάδες αναγνώστες), και καλή αρχή.

Blogging, Take 1.