Pause II

Δεν είναι παρατημένο αυτό το blog, και σίγουρα δεν είναι ένας ενθουσιασμός που πέρασε ή κάτι τέτοιο. Δεν είναι ότι δεν έχω τι να πω, ή ότι δεν θέλω να τα πω - είναι ακριβώς το αντίθετο. Είναι ότι αυτόν τον καιρό είναι τόσα πολλά στις σκέψεις μου, τόσο "συμπιεσμένα" και μπερδεμένα, που όσο και να προσπαθώ είναι αδύνατον να βγουν με οποιαδήποτε λογική δομή. Το ξέρω, προσπάθησα. Ξεκινάω και στην πορεία το χάνω, σαν να θέλουν να περάσουν όλες οι σκέψεις μαζί από το ίδιο στενό άνοιγμα - αποτέλεσμα, ή δεν περνάει καμία, ή... διαλύεται το άνοιγμα ! Στην καλύτερη περίπτωση, αρχίζω με ένα θέμα και πριν το καταλάβω έχω γράψει 5 παραγράφους, μέσα στις οποίες έχω περάσει από τόσα διαφορετικά θέματα, που στο τέλος καταλήγει πολύ δύσκολο να βγάλει κανείς νόημα - ακόμα κι εγώ ο ίδιος !

Αυτό το blog είναι για μένα ένα είδος διεξόδου, ένας τρόπος να μπορώ να βγάζω προς τα έξω όσα ...πιέζουν να βγουν. Μου αρέσει πολύ όταν βρίσκονται άνθρωποι που διαβάζουν αυτά που έχω να πω, συμφωνούν, διαφωνούν, σχολιάζουν, κλπ. Όμως από την άλλη, δεν μπορώ και δεν θέλω να "γράφω για να γράφω", μόνο και μόνο για να ενημερώνεται συχνά αυτή η σελίδα.

Από την άλλη... Μου έλλειψε ! Γι' αυτό και θα προσπαθήσω σιγά σιγά να ξεμπερδέψω τις σκέψεις μου, θα επιχειρήσω να βάλω το μπάχαλο του μυαλού μου σε μια σχετική τάξη, ώστε να μπορώ τουλάχιστον να αρθρώνω πέντε κουβέντες που να βγάζουν, έστω κάποιο νόημα. Άλλωστε είναι γνωστό ότι το να γράφεις τις σκέψεις σου σε κάνει να τις επαναπροσεγγίσεις, ίσως από λίγο διαφορετική γωνία. Και αυτό είναι πάντα χρήσιμο.